je weet maar nooit
Het kan natuurlijk zijn dat de kranten allemaal leugens verkondigen maar als dat niet zo is moeten we tot de verbijsterende conclusie komen dat mgr. Johan Bonny, de bisschop van Antwerpen, beloften tegenover God en Kerk met een korreltje zout lijkt te nemen of minstens aanvaardt dat degenen die onder zijn zorg en toezicht staan hun belofte met een korreltje zout nemen.

Ik heb uiteraard geen oordeel over de ongetwijfeld zwaar getormenteerde ziel van de priester Tom Schellekens die door gevoelens van verliefdheid overmand zijn priesterschap verliet om een relatie met een vrouw aan te gaan een gezin te stichten. Wat er feitelijk gebeurd is in deze onontkoombare relatie blijft in de publiciteit discreet buiten beeld. Wel wordt gemeld dat de dame nu het leven deelt met een andere man en dat er aan die relatie reeds een kind ontsproten is. Schellekens nu schijnt de tormenten van de verliefdheid en zelfs van het verbreken van de onontkoombare relatie overwonnen te hebben. Dat leidde tot fijne gesprekken met de bisschop van Antwerpen die resulteerden in de terugkeer van Tom in de priesterlijke bediening. Dat op zich is nog niet zo vreemd als de bisschop ervan overtuigd is dat de faux pas van zo-even geen uiting is van permanente labiliteit die een definitieve levenskeuze in de weg staat. Het is wel vreemd dat alle discretie uit het oog verloren wordt en er plechtig in de kathedraal opnieuw wijdingsbeloften worden uitgesproken die kort tevoren niet erg serieus bleken te zijn. Ja maar, zou u kunnen zeggen: dit lijkt op de publieke boete van de vroege Kerk. Dat zou zo zijn als er van spijt en boetvaardigheid sprake was. Dan zou er een publieke periode van boete moeten volgen die uitloopt op de verzoening met de Kerk waarna eventueel herstel in het ambt kan volgen. Maar van dat alles is geen sprake. Schellekens geeft weinig blijk van spijt. Van mij hoeft trouwens die publieke boete niet zo nodig. Een biecht, een gesprek met de bisschop en een discreet hervatten van de werkzaamheden had gekund maar dan zeker niet meteen als pastoor.

Dit alles lijkt mij helemaal niet aan de orde nu Schellekens heeft gezegd “voorgoed” priester te willen blijven maar dat er nu eenmaal geen garanties zijn in het leven. Tom houdt de deur naar een relatie wel degelijk open; want je weet maar nooit welke dame je pad kruist!

Is het dat wat onder het toeziend oog van mgr. Bonny jonge priesters in het Antwerpse beloven: een celibaat “voorgoed” maar zonder persoonlijke garanties? Kunnen we die geest ook uitbreiden naar het huwelijk dat toch ook een definitieve belofte kent. Kunnen huwelijksparen voor Antwerpse pastoors ook zeggen: “Ja, ik wil “voorgoed” maar garanties kun ik niet geven”?

30 mei 2013

Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten