een vijandelijke overname
Het is heel normaal dat een club gevormd wordt op grond van een bepaalde beginselverklaring waarop men zich verenigt en die je moet onderschrijven als je lid wordt. Daarnaast hebben de meeste clubs en verenigingen spelregels in de vorm van statuten. Als je het niet eens bent met de beginselverklaring, dan word je geen lid van die club en als je het als lid oneens wordt met de beginselverklaring, dan probeer je misschien de beginselverklaring gewijzigd te krijgen maar als je ziet dat dit niet lukt, dan treed je uit die vereniging. Zo is het ook met katholieke Kerk. Die  heeft een beginselverklaring die vervat ligt in de geloofsbelijdenis en de hele geloofs- en zedenleer die zij sinds jaar en dag verkondigt en die voor het laatst opnieuw geformuleerd in de wettige hoogste vergadering van die Kerk, het Tweede Vaticaanse Concilie. Ook de spelregels zijn daarna opnieuw op een wettige manier geformuleerd in het Kerkelijk Wetboek van 1983. Als je lid van die katholieke Kerk wilt worden of blijven, dan moet je die geloofs- en zedenleer aanvaarden en je houden aan de normale spelregels. Wil je dat niet, dan word je geen lid of je treedt uit de Kerk. Zo simpel is het. Als men binnen een voetbalbond in een bepaalde afdeling niet meer met zijn voet tegen de bal aan trapt maar de bal met een stok bewerkt, of men gaat eenzijdig de spelregels wijzigen, zal het centrale bestuur zo’n afdeling tot de orde roepen. Het zal disciplinaire maatregelen nemen, volgens de statuten, om de orde te herstellen. Immers door het handelen van die eigenzinnige afdeling is de doelstelling van de vereniging en de interne rechtsorde geschaad. Zo is het op papier ook in de Kerk en niemand, lijkt me, kan daar iets op tegen hebben.

Het is alleen zo, dat er in de afgelopen jaren hier en daar in de Kerk in Nederland rare en onregelmatige situaties zijn ontstaan waartegen het bevoegde kerkelijke gezag onvoldoende heeft opgetreden. Het gezag heeft die situaties niet goedgekeurd. Integendeel, maar wel heeft het gezag nagelaten daadwerkelijk repressief in te grijpen. Men was bang te stuiten op onwil en op verzet dat in de media breed uitgemeten zou worden. En telkens blijkt dat die angst terecht is maar het was beter geweest als men niet gezwicht was. Lang gedogen werkt helemaal averechts.

Dat zien we aan de San Salvatorparochie in Den Bosch. Te lang heeft men daar gedoogd maar daar vooral  was men bevreesd voor de tegenstaand. Onder de vorige bisschop is de beminnelijke vicaris Verhoeven tot waarnemend pastoor van de San Salvator benoemd. Hij heeft nooit een voet binnen de parochie durven zetten in deze parochie die zich graag open noemt. Nu er een waarnemend pastoor is benoemd, die even beminnelijke maar minder angstig is om daadwerkelijk als pastoor op te treden, zijn de rapen gaar. Op zich al vreemd dat mensen die zich katholiek noemen zich met hand en tand tegen een bisschop verzetten die zich in de sympathie van velen mag verheugen.

Dan moeten we ons de vraag stellen: zijn de huidige machthebbers in de San Salvator en de mensen om hen heen nog wel katholiek? Onderschrijven zij de beginselverklaring van de katholieke Kerk en willen zij kerk zijn volgens de spelregels van de katholieke Kerk? Beide vragen kunnen gemakkelijk met nee beantwoord worden. Op de website van de parochie staat duidelijk te lezen dat ze de beginselverklaring van de katholieke Kerk niet aanvaarden. Ze zijn tegen ieder dogma. Iedereen mag geloven wat hij wil. Het ontkennen van alle dogma is in de opvatting van de katholieke Kerk een soort “geïnstitutionaliseerde ketterij”. Dat betekent een zonde tegen het katholieke geloof en tegen de katholiek eenheid. Er zijn geen spitsvondige redeneringen nodig om dat aan te tonen. Zelfs iemand die faliekant tegen de katholieke Kerk is, zal (wellicht tot zijn vreugde) moeten erkennen dat de San Salvator niet katholiek meer is. Ook de regels van het kerkelijk recht die trouwens grotendeels rechtstreeks stoelen op de katholieke geloofsovertuiging, worden niet nageleefd. Ik geef één voorbeeld. Tot de kern van het katholieke geloof behoort dat alleen een gewijde priester kan voorgaan in de eucharistie. Dat is niet toevallig zo. Dat is zo omdat wij geloven dat de priester door zijn wijding zo met Christus verbonden wordt, dan hij “in de persoon” van Christus kan voorgaan. Door het sacrament van de wijding leidt Christus zelf zijn Kerk en gaat Hij zelf voor in de eucharistie. Niemand die niet katholiek is hoeft dat te geloven, een katholiek echter wel. Daarom is het tegen het katholieke geloof en tegen de katholieke spelregels te beweren dat iedereen, man of vrouw, gewijd of ongewijd, kan voorgaan in de eucharistie.

Door het bange gedogen van het Bisdom heeft in de San Salvator de afgelopen jaren stilletjes een vijandelijke overname plaats gevonden. De parochiekerk stond op den duur open voor alle mensen die wat dan ook beweerden en geloofden maar eigenlijk niet voor de echte katholieken. Normale katholieken kwamen in hun eigen parochie niet meer aan hun trekken en moesten uitwijken naar andere kerken. Nu is het eigen aan normale, vrome katholieken dat zij niet meteen naar de pers lopen en groot stampij maken maar zij zijn er wel degelijk. Wat er nu hopelijk gaat gebeuren, is dat de parochiekerk wordt teruggegeven aan de katholieke gemeenschap van Orthen zodat zij er haar geloof en haar sacramenten kan vieren. Dat is gerechtigheid. De onrechtmatige bezetting wordt opgeheven.

Nog een paar dingen:

-Volgens de Salvatorianen druist de benoeming van Mgr. Mutsaerts in tegen het kerkrecht. Dat is op zich al onzin. Maar vooral ook een enorme gotspe omdat men zich nu ineens op een kerkrecht beroept terwijl men er zich in heel zijn doen en laten geen lor van wenst aan te trekken.

-Het Brabants Dagblad, toch al niet bekend om zijn welwillendheid jegens de katholieke Kerk, maakt het nu wel erg bont. Het schaart zich in zijn commentaar van 6 oktober volledig aan de kant van degenen die zich in de Kerk nergens aan houden. Het ziet wel in dat de Salvatorianen juridisch geen poot hebben om op te staan, maar stelt dan toch: “De roomskatholieke ramkoers zal uitmonden in een kerk waarin roomse dogma’s de absolute hoofdrol spelen en de mens is veroordeeld tot de status van figurant.” Dit is een regelrechte belediging van alle katholieken, inclusief de bisschoppen, die worden weggezet als “figurant”. Het stuk is niet gesigneerd maar de schrijver is blijkbaar zo bekrompen dat hij het onmogelijk acht dat mensen kiezen voor een overgeleverd geloof dat voor de zuiverheid en de betrouwbaarheid in de loop der geschiedenis met enkele plechtankers is vastgezet in zorgvuldig geformuleerde dogma’s. Toch doen katholieken dat. Zij verdiepen zich met de kerkvaders, de kerkleraren, de grote theologen en de mystici van de Kerk in dat geloof binnen de marges van de orthodoxie. Op basis van die orthodoxie zijn niet de minsten in de loop van de geschiedenis katholiek geworden zoals Augustinus, John Henri Newman, G.K.Chesterton, Paul Claudel, Ernest Hemingway en vele, vele anderen. Misschien kent de schrijver van het BD-commentaar deze mensen niet maar ik kan hem verzekeren dat het zeker geen figuranten waren. Zij waren het met de Kerk eens dat je alleen, als je oprecht katholiek bent, de ware menselijke vrijheid leert kennen. De werkelijk figuranten zijn de slachtoffers van de gekoesterde twijfel en de zelf verzonnen waarheidjes die even vluchtig zijn als hun eigen leven.

-Nog een blunder van het BD: de parochiekerk is geen eigendom van het bisdom. Zij is eigendom van de katholieke parochie. Het bisdom heeft alleen het toezicht. Zij moet er voor zorgen dat de rechtmatige eigenaars, de rooms-katholieken van Orthen, er hun rechten terug krijgen.

C. Mennen pr
8 oktober 2011



Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten