Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten



De bisschop van Den Bosch, mgr. G. de Korte, heeft in een brief de diocesanen opgeroepen “trouw te blijven in moeilijke tijden”. Bij die oproep kan ik me alleen maar aansluiten. Maar trouw aan wie of aan wat?

Trouw aan de paus? Die zelf in het middelpunt van de crisis staat en er zelf een oorzaak van is? Dat is voor veel katholieken steeds moeilijker. De bisschop heeft het over “onze goede paus” die onder kritiek ligt. Hiermee lijkt de bisschop te willen aangeven dat die kritiek niet terecht is en iedere grond mist. Datzelfde heeft mgr. de Korte ook al gedaan in zijn reactie op het getuigenis van aartsbisschop Viganò in het Brabants Dagblad. Daar ging hij zelfs nog verder door, zonder enige grond, aartsbisschop Viganò te beschuldigen van leugenachtigheid en oneerlijke bedoelingen: ,,Het lijkt alsof Viganò opkomt voor de zorg voor kinderen. Maar hij speelt eigenlijk kerkpolitiek en wil via die kinderen paus Franciscus beschadigen."

Je vraagt je af of de bisschop zich wel echt verdiept heeft in het lange en uitgebreide rapport van aartsbisschop Viganò. Het heeft er alle schijn van dat hij zich klakkeloos voegt in het koor van de seculiere media en de liberale katholieken die paus Franciscus kritiekloos bejubelen als de vriendelijke paus die de mens en de wereld van onze tijd begrijpt en een nieuwe tijd voor de Kerk zal inluiden. Beide – Viganò niet serieus nemen en meehuilen met de seculiere wolven buiten en de liberale wolven binnen het kerkelijke bos – zijn gevaarlijk. Want wolven zijn het allebei. De seculiere pers wil niets liever dan het morele gezag van de Kerk breken. De katholieke Kerk is namelijk de enige instantie in de wereld die in haar moraal nog weerstand biedt aan het moderne heidendom.  De Kerk houdt vast aan Gods geboden zoals die ons zijn overgeleverd en vastliggen in de morele natuurwet die iedere mens vanuit zijn verstand kan kennen maar die de moderne mens in zijn eigenzinnige hoogmoed afwijst. Van de wereld moet en zal de Kerk mee in het unisone wereldse dogma van het “je fijn voelen”, individueel welbehagen en beheersbare moraal. De liberale katholieken zijn in meerdere of mindere mate bondgenoten van die heidense wereld. Onder het mom van “de Kerk bij de tijd brengen” willen ze de moraal van de Kerk aanpassen aan de wereld en nemen ze de normen van de wereld minstens in de prakrijk over. Het sleutelwoord hierbij is “pastoraal”. In theorie handhaaft men de normen nog wel maar in de “pastorale praktijk” schakelt men ze uit omdat ze te hard en te weinig barmhartig zouden zijn. En daarmee knagen de liberale katholieken net als de wereld aan de morele fundamenten van de Kerk.

De pausen tot nu toe hebben de moraal van de Kerk in theorie én praktijk verdedigd. Dat kwam hen te staan op bittere, voortdurende kritiek van de seculiere media. Ook binnen de Kerk klonk die kritiek, voornamelijk van liberale theologen. Van bisschoppen en functionarissen minder. Carrière is in de Kerk, evenals in de wereld, belangrijker dan oprechtheid. Je ziet dan ook hoe bisschoppen onder het nieuwe regime van Franciscus van kleur verschieten: ze worden ineens van orthodox liberaal! Dat levert een goedkeurende knik van de paus op en meer applaus en vriendelijke stukjes in de krant!
Want inderdaad, “onze goede paus Franciscus” kan rekenen op het, tot nu toe, onvoorwaardelijke applaus van de wereld.

De wereld, de seculiere pers en de liberale katholieken hebben er geen enkele behoefte aan zich serieus te verdiepen in de harde beschuldigingen van aartsbisschop Viganò. Gezamenlijk richten ze hun pijlen op zijn persoon. Want iemand die zoiets zegt van deze paus kan en mag niet deugen! Heeft dat iets te maken met de waarheid? Nee. Het is een soort bewuste en georganiseerde cover up in dienst van de liberalisering van de Kerk. “De goede paus Franciscus” kan niet gedaan hebben waarvan hij wordt beschuldigd. Punt uit!

Er speelt in het memorandum van Viganò nog een belangrijk punt waar met name de liberale katholieken niet aan willen. En dat is de rol die homoseksualiteit speelt in de huidige crisis. Voor iedereen die de ogen niet sluit en de cijfers van alle rapporten kan lezen, ziet dat 80 % van het misbruik in de Kerk terug te voeren is homoseksualiteit. Het gaat 80 % van de gevallen om priesters die jongens misbruiken die geen kinderen meer zijn maar minderjarige lichamelijk volwassen mannen. Dat is geen pedofilie maar homofilie. Dat hoort men niet graag. Zelfs de paus maar ook kardinaal Cupich (creatie van McCarrick en vriendje van Franciscus) zeggen dat niet homoseksualiteit maar klerikalisme de oorzaak is van misbruik en cover up. Bovendien blijkt, zoals Viganò, beweert dat er met name in de Verenigde Staten homoseksuele netwerken van priesters bestaan die op de seminaries gevormd worden en die later de mogelijkheid bieden carrière te maken, zodat ook diverse bisschoppen deel uitmaken van die netwerken en dan misbruik van anderen gaan dekken. Viganò stelt dat er ook in het Vaticaan, waar hij lang gewerkt heeft, homonetwerken bestaan die elkaar de baantjes toespelen.

De Kerk kan dit soort machtsmisbruik en grove schendingen van het celibaat middels tegennatuurlijke seks niet dulden. Daarom klaagt Viganò dit aan. Deze kanker moet worden aangepakt. Dit schandaal moet met wortel en tak worden uitgeroeid. Doet deze paus dat? Nee, hij omgeeft zich zelf met homoseksuele medewerkers zoals een mgr Ricca, over wie dikke schandaaldossiers bestaan uit zijn tijd als nuntiatuurmedewerker in Zuid-Amerika maar die de paus, ondanks waarschuwingen, tot hoofd van de Vaticaanse bank en later van Casa Santa Marta maakte. Tot het uiterste negeerde de paus de slachtoffers en de aanklachten van de bisschoppen Barros en Pineda en bleef ze beschermen tot het niet meer kon. Iedereen kan dit nagaan. Zeker als het vrienden of vrienden van vrienden zijn, is de paus niet gevoelig voor klachten en houdt hij ze hand boven het hoofd tot het niet meer kan.

De paus heeft het steeds over “zero tolerance”. Hij houd zichzelf daar echter niet aan. Het grote voorbeeld daarvan is ex-kardinaal McCarrick die als actief homoseksueel (die zijn jachtterrein op de seminaries had) jarenlang zonder dat er iets ondernomen werd, zijn gang kon gaan en tegelijk een van de belangrijkste, liberale kerkleiders van de VS kon zijn. Viganò stelt (en dat wordt ondersteunt door de verklaring van Mgr. Lantheaume) dat paus Benedictus vlak voor zijn aftreden maatregelen nam tegen McCarrick:  verbod om te reizen, weg uit het seminarie waar hij woonde, geen publieke missen en een leven van gebed en boete. Zijn opvolger, kardinaal Wuerl, heeft hem gewoon op het seminarie laten zitten en missen laten doen. Viganò zegt dat hij als nuntius paus Franciscus in 2013 van het gedrag van McCarrick en de maatregelen van Benedictus op de hoogte heeft gebracht maar dat Franciscus McCarrick als een van zijn naaste adviseurs beschouwde en dat de bisschopbenoemingen die Franciscus de laatste jaren deed niet meer via de normale procedure liepen maar uit de koker van McCarrick kwamen. Het zal niet verbazen dat dit zijn vriendjes waren, die zijn bizarre gedrag toedekten en die allemaal, hoe kan het ook anders, positief staan tegenover homoseksualiteit.

Het rapport van Viganò heeft in de VS bewerkt dat een groeiend aantal bisschoppen vragen om een zeer grondig onderzoek. Hierbij sluiten zich een heleboel lekengroeperingen bij aan. Een belangrijke club van katholieke CEO’s die ieder jaar een groot bedrag (vele miljoenen) aan het Vaticaan geeft voor menslievende doelen, heeft zijn geld voorlopig geparkeerd totdat alles grondig is uitgezocht.

Wat de paus nu doet is op een merkwaardige wijze zwijgen. Hij geeft niet toe maar hij ontkent ook niet. Merkwaardig dat de liberale Kerk en de seculiere pers dat normaal lijken te vinden. De paus lijkt te denken dat de zaak zo wel overwaait. Dat is misschien ook wat de voorstanders van paus Franciscus hopen. Maar zeker in Amerika en ook in Zuid-Amerika waait dit niet over. Men blijft vragen naar een grondig onderzoek, een onderzoek dat zich ook zal moeten uitstrekken tot de bisschoppen en tot de paus zelf. Daarna zal er een bijzondere synode gehouden moeten worden waar in de Kerk bespreekt hoe ze een einde maakt aan die homoseksuele subcultuur in de clerus en hoe ze ervoor kan zorgen dat de clerus op een wijze leeft die van celibataire verwacht mag worden.

Om terug te komen op de oproep van Mgr. de Korte om “trouw te blijven in moeilijke tijden”. Dan gaat het mijns inziens niet op de eerste plaats om trouw aan de paus die zelf mee het probleem geworden is, al blijft hij natuurlijk de paus. Het gaat vooral om trouw aan onze Moeder de Heilige Kerk. Niet van de paus maar van haar hebben wij het doopsel en het kindschap Gods ontvangen. Niet van de paus maar via de Kerk hebben de heilige Geest ontvangen en ontvangen wij telkens de eucharistie. Niet van de paus ontvangen wij het geloof maar van onze Moeder de heilige Kerk. En die Moeder bestaat al wat langer dan deze paus. Het is niet te taak van de paus zijn eigen ideeën aan de Kerk op te leggen. Het is zijn taak naar haar te luisteren en haar woorden door te geven en haar disciplines te urgeren. Vooral aan die Kerk blijven we trouw, en aan de paus naarmate hij trouw is aan de Kerk.

Maria, Moeder van de Kerk, bid voor ons

C. Mennen pr
feest van Maria Geboorte

Trouw blijven in moeilijke tijden