de seculiere dictatuur
Als we in de buurt van 4 en 5 mei komen, hebben de belangwekkende personen en de media in onze maatschappij de mond vol over de zegenrijke vrijheid waarin wij sinds de overwinning op de nationaalsocialisme naar hun mening mogen leven. Er worden publiekelijk weinig vraagtekens gezet bij die vrijheid. Het wordt als een soort dogma aangenomen dat die vrijheid ook daadwerkelijk bestaat en dat wij allemaal de zegeningen ervan beleven. Maar is dat zo?

Bestaat er werkelijke vrijheid in een maatschappij waarin het de SGP verboden wordt om vrouwen van hun kieslijsten te weren? Ik ben het volmondig eens met het principe - niet in de laatste plaats vanuit mijn christelijke overtuiging - dat man en vrouw gelijk(waardig) zijn. De staat moet dit principe handhaven. Maar dat daaruit zou volgen dat mannen en vrouwen per se precies dezelfde taken en ambten moeten vervullen, lijkt me niet zo evident. Dat vooralsnog vrouwen het voorrecht hebben kinderen te baren en te zogen en op sportief terrein aan andere standaarden moeten voldoen dan mannen, wordt toch ook door niemand bestreden. Dat er uit de bio-psychologische verschillen tussen mannen en vrouwen nog meer geslachtsgerelateerde vaardigheden zouden kunnen voortvloeien, lijkt mij niet onmogelijk. Mogen in een vrije maatschappij daarover verschillende standpunten worden ingenomen? Je zou denken van wel maar kennelijk is dat niet zo. Zelfs al hebben alle vrouwen in Nederland de kans op vele kieslijsten te gaan staan en heeft de SGP geen poging gedaan daar verandering in te brengen, toch mogen zij binnen hun eigen kring, met instemming van hun vrouwen, geen vrouwen meer van hun kieslijsten weren. Niet zonder belang is overigens de reden die ze daarvoor hebben: ze vinden op Bijbelse gronden dat de vrouw niet in politieke organen thuis hoort. Je hoeft het hier niet mee eens te zijn, maar getuigt het van verdraagzaamheid en vrijheidslievendheid als een staat dit gaat verbieden? Het grondrecht van de godsdienstvrijheid wordt hier zonder voldoende grond buiten spel gezet. Dit is geen vrijheid maar de dictatuur van de meerderheid.

Bestaat er vrijheid in een maatschappij waarin religieuze minderheden hun recht op het beleven van hun godsdienst wordt ontnomen omdat een seculiere meerderheid vanuit vermeend dierenwelzijn het ritueel slachten onmogelijk maakt. Ik laat hier even de islamieten buiten beschouwing en beperk me tot de joden. Zij kennen vanuit hun oud-testamentische wet zeer diervriendelijke maatregelen. Ook hun slachtwetten waren al “humaan” toen het daar nog niemand in de wereld over had. Via het christendom is hun opvatting over de humane verhouding van de mens tot de natuur in de onze samenleving binnengekomen. Een houding van eerbied en respect waarin de mens de schepping als een goed rentmeester bestuurt maar waarin hij de schepping, dus ook de dieren, op een verstandige manier voor zijn voedsel en kleding mag gebruiken. Als de wet van Mozes  van de gelovige jood vraagt dat hij niet het bloed (de zetel van het leven, de geest) van het dier eet maar het eerst volledig laat leegbloeden, voordat hij het slacht, is die manier van slachten een daad van religieuze trouw en van eeuwenoude humaniteit. Een staat die dit ritueel slachten verbiedt, verplicht een orthodoxe jood zijn vlees uit het buitenland te importeren of (op den duur) uit onze samenleving te verdwijnen. Dit is een vorm van seculiere dictatuur die het minderheden verhindert hun godsdienstige plichten te vervullen (die ze al eeuwen in onze samenleving praktiseren) omwille van een doorgeschoten dierenliefde waarvoor God en mens moeten wijken.

Bestaat er vrijheid in een maatschappij waarin men erover spreekt de besnijdenis van jongetjes te willen verbieden? Zeker bij de joden is de besnijdenis van jongens het grote teken van het verbond dat God met Abraham en zijn nakomelingen sloot. Dit fundamenteel religieuze ritueel dat zo oud is al het joodse volk zelf, te willen verbieden is de arrogantie van de seculiere dictatuur ten top. Daarmee zou men alle joden die hier sinds eeuwen een vrijplaats hebben gevonden definitief verjagen.

Bestaat er vrijheid in een maatschappij waar men door de staat gedwongen wordt Gods ordening in de schepping te loochenen? De katholieke Kerk beschouwt met veel christenen het huwelijk tussen man en vrouw als behorend tot de fundamentele door God geschapen orde. Deze orde kan men in de werkelijkheid met zijn natuurlijk verstand herkennen en wordt door de bijbel bevestigd. Gelijkgeslachtelijke verbintenissen kunnen daar voor katholieken zeker niet mee gelijk gesteld en daarom ook niet als huwelijk erkend worden. Een staat die om principiële redenen ambtenaren verplicht homohuwelijken te sluiten, pleegt inbreuk op gewetens en is dictatoriaal.
Een staat heeft de plicht voor het echte welzijn van kinderen op te komen en kan bij ernstige verwaarlozing een kind uit huis plaatsen. De staat heeft daarbij de plicht qua levensovertuiging aan te sluiten bij de natuurlijke ouders. Als de staat wat de inhoudelijkheid van de opvoeding eigen keuzes maakt en die oplegt aan het kind door de keuze van het pleeggezin, dan is de staat dictatoriaal.

Bestaat er vrijheid in een maatschappij waarin beoefenaren van de geneeskunde praktisch gedwongen worden mee te werken aan euthanasie en abortus en er steeds meer een feitelijk “Berufsverbot” voor hen gaat ontstaan?

De katholieke Kerk heeft in haar geschiedenis nogal wat ervaring met dictaturen. Het is opvallend dat alle dictaturen niet veel ophebben met afwijkende geestelijke stromingen maar altijd het meest gebeten zijn op die katholieke Kerk. Dat is eigenlijk ook wel begrijpelijk. Iedere dictatuur is totalitair, wil ieder individu (ook geestelijk) in zijn macht krijgen. Naarmate de propaganda beter is, lukt dat. Dat was zo bij het nationaalsocialisme maar ook bij te communisme. Op een gegeven moment is de greep zo totaal dat niemand er nog aan kan ontsnappen. Nu heeft de katholieke Kerk een leer en een moraal die zij blijft verdedigen. De katholieke Kerk geeft nooit toe. Dat wordt versterkt door het internationale karakter van de Kerk en niet in de laatste plaats door de Stoel van Petrus. Daar kunnen zich individuele mensen mee blijven identificeren. Daar kan geen dictatuur echt tegen op. Ze kunnen wel schelden, mensen in gevangenissen gooien, sociaal uitsluiten maar mensen kunnen zich geestelijk blijven identificeren met de Kerk, met de paus. Dat maakt dictaturen razend. Dat is ook zo met onze overheersende seculiere dictatuur. Ze probeert de Kerk te marginaliseren, haar moraal belachelijk te maken. Bijna alle politici en alle media doen eraan mee ofwel uit overtuiging (links/liberaal) ofwel omdat men niet uit de toon wil vallen (CDA). Dat heeft invloed op veel mensen. Onder iedere dictatuur heb je veel meelopers die denken er profijt van te hebben.

Maar de Kerk heeft al veel dictaturen overleefd en ook deze seculiere dictatuur zal ze overleven. Want dictaturen, van welke signatuur ook zijn creaties van de vorst van deze wereld die door Christus op het kruis al overwonnen is. Satan probeert met zijn uiteindelijk machteloze stuiptrekkingen nog zoveel mogelijk mensen binnen zijn machtsbereik te krijgen. Een christen wedt niet op dat paard dat de race al verloren heeft. Wij wedden op Christus, de Overwinnaar op de machten der duisternis, de Vorst van het eeuwige Koninkrijk van God. de Koning van de waarheid en de echte vrijheid van de kinderen Gods.

2 april 2013
Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten