Je ne voudrais pas être Charlie


Iedereen is geschokt door de terroristische moorden in Parijs. Ik ook. Maar ik zou vanuit christelijk standpunt wel een paar opmerkingen willen maken die misschien een raam kader vormen waarbinnen men deze gebeurtenissen kan plaatsen.

De Westerse links liberale elite meent dat totale vrijheid – dus kunnen doen en zeggen wat je wilt tenzij je een ander fysiek kwaad doet – de diepste aspiratie is van iedere mens en dat iedereen die met deze “bevrijding” in aanraking komt die vanzelf vroeg of laat zal omarmen. Een gedeelte van de wereld is volgens hen nog niet zo ver maar dat zal vanzelf komen. Ieder die er anders over denkt wordt voor achterlijk versleten. Daarbij houdt men totaal geen rekening met de kracht van religieuze overtuigingen die dat liberale concept van vrijheid als inhumaan blijven verwerpen. Het christendom waarvan dat links liberale denken een ontaarde giftige vrucht is, is innerlijk zodanig verzwakt dat het nauwelijks nog weerwoord geeft en haar maatschappelijk actieve leden hebben zich zodanig met het liberale denken geëncanailleerd (christelijke politici die voor het homohuwelijk, euthanasie en abortus) dat ze meehuilen met de wolven in het bos. De enige kracht in onze Westerse samenleving die zich met woord en daad verzet tegen wat zij terecht zien als decadentie, is de religieuze islam.

Die islam heeft vanaf het begin geprobeerd niet alleen het heidendom te overwinnen en te verdrijven maar ook het christendom dat zij na de komst van de laatste profeet Mohammed beschouwde als een achterhaalde vervormde openbaring. De islam is daarbij altijd gewelddadig geweest en vindt daarvoor voldoende motivatie in talloze teksten in de Koran en in het voorbeeld van de profeet. Mohammed zelf leidde de eerste godsdienstoorlogen. Zo werden in korte tijd heel het christelijke Midden-Oosten, heel christelijk Noord-Afrika en heel christelijk Klein-Azië veroverd en geïslamiseerd. Met geweld drong de islam door in Spanje en Zuid-Europa maar werd daar uiteindelijk teruggeslagen. Later rukt men op tot voor de stad Wenen. Door de zeeslag bij Lepanto (1571) wordt de opmars tot staan gebracht maar de vele minaretten op de Balkan zijn het resultaat van langdurige islamitische verovering. De laatste vijftig jaar is de islam zonder geweld via immigratie het Westen binnengedrongen. De links liberale elite, gespeend van iedere echte kennis van de islam, juichte dit toe en stak jaren de loftrompet rond de zegeningen van de multiculturele samenleving en de rijke veelkleurigheid van de maatschappij. Werd de Kerk steeds meer belachelijk gemaakt en gemarginaliseerd, de islam gold de bescherming van de elite. Gemeentes vierden suikerfeesten, islamieten kregen volop medewerking bij het realiseren van moskeeën. Werden er ergens ter wereld islamieten onrechtvaardig behandeld, dan was dat een groot item in de media, terwijl christenvervolging feitelijk werd doodgezwegen. Van integratie was maar zeer beperkt sprake. Wat bij de christenen wel gelukt was: ze zo monddood maken dat ze hun mond hielden in het maatschappelijk debat of werkelijk geloofden dat het links-liberale gedachtegoed de nieuwe tijd inluidde; dat lukte bij de islam niet; zij wilden in grote meerderheid hun geloof en moraal niet opgeven. Zij bleven tegen voor- en buitenechtelijk geslachtsverkeer; zij bleven voor zedige kleding voor hun vrouwen; zij bleven homoseksuele betrekkingen afkeuren en daarmee  a fortiori het homohuwelijk en adoptie door homoseksuelen.

De door de links liberale elite gewenste en verwachte integratie en aanvaarding van de Westerse “verworvenheden” bleven uit. Integendeel: het lijkt erop alsof het accentueren van de eigen identiteit is toegenomen. Er zijn heel erg veel hoofddoekjes in onze maatschappij. Ook lijkt het islamitische volksdeel zich altijd min of meer te identificeren met islamieten waar dan ook ter wereld wat zij ook doen. Het zijn maar enkelingen die zich – alleen nog maar de laatste tijd – distantiëren van jihadistische groeperen. De solidariteit in de wereldwijde oemma is groot. Ook de invloed van de regeringen van de landen van herkomst (Turkije en Marokko) is groot, mede door de imams die zij sturen. Niet te onderschatten is de invloed van conservatief islamitische regimes als van Saoedi Arabië die de moskeebouw hier financieren.

Dat de echte islam een godsdienst van de vrede zou zijn, is een wijd verspreide en gepropageerde gedachte. Maar is ze ook waar?  In de “dar al-islam” (huis van de islam) heerst vrede en wordt daarom ook wel “dar al-salam” (huis van de vrede) genoemd. Maar daar waar de islam niet heerst, is het “dar al-harb” (het huis van de oorlog). Dan is er het begrip jihad dat bijna alle 41 keer dat het in Koran voorkomt, de betekenis van (heilige) oorlog heeft tegen hen die geen moslim zijn. Geweld is  een integraal onderdeel van de islam. Om dat feit te minimaliseren is men gaan spreken over de gewone vredelievende islam en daar tegenover de fundamentalistische islam. Deze laatste zou dan een uitwas van de islam zijn.  Dit is niet overeenkomstig de feiten. Het zou beter zijn te spreken van een lauwe en een orthodoxe islam waarbij de laatste zich meer en meer laat leiden door wat de islam via koran en hadith (traditie) vraagt. Omdat in de islam geen kritische koranuitleg bestaat en kan bestaan omdat het boek de rechtstreekse woorden van Allah bevat, zal iedere herbronning op de koran, iedere opleving van de islam, met geweld en onderdrukking gepaard gaan. Je ziet dat trouwens wereldwijd. Het verweer van de links liberale elite is dan steeds: kijk eens naar het geweld in oude testament. Men vergeet dan gemakshalve dat het bijbelverstaan bij ons een heel andere is. De bijbel is weliswaar het woord van God maar tegelijk verpakt als mensenwoord. Om het Woord van God te verstaan moet men dus letten op de tijdgebonden zaken waarin dat Woord wordt meegedeeld. Bovendien is het ook nog een geschiedenis van God met de mensen waarin God de mensen in de geschiedenis op een hoger plan probeert te brengen. Er zit dus progressie in de Bijbel zelf. Het nieuwe testament wijst zelfs alle geweld af. Met een beroep op het christendom kun je agressief geweld nooit rechtvaardigen. Dat ligt bij de Koran totaal anders. Het is goed je daarvan bewust te zijn.

Vrijheid van meningsuiting is inderdaad een groot goed. Ik moet zakelijk kunnen zeggen wat ik wil over welk onderwerp dan ook. Maar een beschaafde samenleving vraagt dat je daarbij de gevoelens van de ander respecteert. De vrijheid van meningsuiting ontaardt als het de vrijheid van beledigen wordt. Onze premier heeft gezegd dat dit de uiterste consequentie van het grote goed van de  meningsvrijheid is. Ik ben het daar absoluut niet mee eens. Mensen moeten er tegen kunnen dat je hun  geloof en opvattingen op zakelijke wijze bestrijdt maar ze kunnen er gewoon niet tegen als je ze in hun diepste overtuigingen, in wat hun heilig is op een grove manier beledigt. Wat dat betreft is Charlie Hebdo een schoolvoorbeeld van ontaarding van de vrije meningsuiting, een bewijs hoe decadent onze beschaving is. Ook katholieken zijn door hen op hun ziel getrapt door voortdurende gore beledigingen van God, Jezus, Maria, de paus. Ook bij katholieken zullen de handen wel eens gejeukt hebben, zeker als klachten door de rechtbanken telkens werden afgewezen, maar hun godsdienst verbiedt geweld. Dat is in de islam niet het geval. Vandaar dat we dat geweld dan ook telkens weer zien. Ik ben bang dat dat wel zo zal blijven. Het geweld van de pen tegen het geweld van de geweren.

Nogmaals, ik keur het geweld in Parijs ten zeerste af maar ik keur evenzeer de manier waar bepaalde links liberale cartoonisten, schrijvers, cabaretiers er in de naam van het vrije woord een gewoonte van maken mensen tot in diepst van hun ziel te beledigen. En daarom “je ne suis pas Charlie”

12 januari 2015

Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten