Apokalyptisch




“Zelfs op de heilige plaats, waar de zetel van de heilige Petrus en de troon der waarheid tot verlichting van de wereld, opgericht werd, hebben ze hun troon van de huiveringwekkende misdaad opgesteld, met de boosaardig opzet om de herders te slaan, opdat de schapen in alle richtingen uiteen gaan.” Aldus een gedeelte uit het gebed van paus Leo XIII tot de heilige aartsengel Michaël waaraan prof. Claudio Pierantoni, hoogleraar patristiek en middeleeuwse filosofie van de Universiteit van Chili, refereert in een interview met LifeSite News. Prof. Pierantoni was een van de sprekers op een symposium over Amoris Laetitia dat onlangs in een hotel van vlak bij het Vaticaan gehouden werd en waar leken-wetenschappers van over heel de wereld gesproken hebben. Op de vraag of zoiets als Amoris Laetitia al ooit in de geschiedenis is voorgekomen, antwoordde hij negatief. De paar voorbeelden van pausen zoals Honorius en Liberius die van het geloof afwijkende meningen hebben verkondigd, deden dat in een tijd dat het dogma nog niet precies geformuleerd was en men nog zocht naar de juiste formulering. Een stuk van het leergezag zoals Amoris Laetitia dat rechtstreeks ingaat tegen de vaststaande en door vele pausen verkondigde leer over de onverbreekbaarheid van het huwelijk, de natuurwet, de rol van het geweten  en de in zich zondige daad, is in de Kerk nog nooit vertoond. Pierantoni noemde het “bijna apocalyptisch” en verwees daarom naar het gebed van paus Leo die ziet dat de duivel zijn misdadige troon bij het heilige Stoel van Petrus heeft opgericht om de herders te slaan en de schapen in alle richtingen uiteen te drijven. Pierantoni is ervan overtuigd dat men Amoris Laetitia  niet kan uitleggen in overeenstemming met de overgeleverde leer van de Kerk. En hij vindt het niet correct bisschoppen die de communie van gescheiden hertrouwden in hun diocees toestaan, ervan te beschuldigen dat zij de bedoeling van de paus verkeerd interpreteren. Zij hebben juist heel goed begrepen wat de paus bedoelt. Trouwens deze bevestigt in zijn uitlatingen ook deze opvatting. Wat de paus wil staat weliswaar impliciet maar wel heel duidelijk in de tekst van Amoris Laetitia. Een correctie op het schrijven van de paus is daarom noodzakelijk en die zal volgens Pierantoni ook zeker komen, is het niet onder dit dan onder een volgend pontificaat.
Het is duidelijk dat de verwarring rond dit punt maar ook rond vele andere morele standpunten van de Kerk steeds groter wordt. Immers als men tornt aan de natuurwet, aan de traditionele functie van het geweten en min of meer vervalt in een goede-bedoelingen-moraal of in een "institutioneel pastoraal begrip" voor de menselijke zwakheid, heeft dat op praktisch alle terreinen van de moraal gevolgen. De vele terloopse uitlatingen van de paus geven hier aanleiding toe.
Ik wijs ook nog op het veelvuldig afserveren van zijn tegenstanders door hen te beschuldigen wetgeleerden en Farizeeën te zijn. Het lijdt geen twijfel dat je met dergelijke uitdrukkingen goed scoort in de media en dat je met die kwalificaties je tegenstanders wegzet in de meest duistere hoek van de Kerk. Immers Jezus heeft in zijn optreden ongemeen fel geageerd tegen de wetgeleerden en de Farizeeën van zijn tijd. De paus lijkt dus aan de kant van Jezus te staan maar de kardinalen die tijdens de synode een brief naar paus schreven om helderheid, de drie kardinalen die vragen om helderheid omtrent de dubia worden ingedeeld bij de wetgeleerden en Farizeeën. De paus vergeet hierbij te zeggen dat Jezus zich richt tegen een ritueel legalisme dat de moraal dreigt te overvleugelen. Jezus komt juist op voor de moraal, voor de scheppingsorde, voor de natuurwet. Die vindt Hij belangrijk. Wil je in de hemel komen, dan moet je nauwgezet de geboden onderhouden: “Want uit het hart komen voort boze gedachten, moord, echtbreuk, ontucht, diefstal, valse getuigenis en godslastering. Die dingen zijn het die de mens bezoedelen; maar met ongewassen handen eten bezoedelt de mens niet.” (Mt. 15, 19-20). In Mt. 5 noemt Jezus het huwen van een gescheiden vrouw echtbreuk. In de vraag over echtscheiding scherpt Jezus de Mozaïsche wet juist aan door te zeggen dat in het in den beginne niet zo was., dus dat echtscheiding tegen Gods scheppingsbedoeling is. Jezus herstelt deze scheppingsbedoeling voor zijn volgelingen. Jezus is dus op moreel terrein strikter dan de wetgeleerden. Jezus is barmhartig en vergevingsgezind maar Hij is niet toegeeflijk. Dit onderscheid lijkt de paus vaak niet maken. Voor hem staat toegeeflijkheid gelijk aan barmhartigheid, aan pastoraal handelen. Niet toegeeflijk zijn op moreel terrein lijkt bij de paus vaak gelijk te staan met onbarmhartig zijn, onpastoraal handelen en wettisch zijn.
Door deze houding opent hij in de Kerk de poort voor tweedracht, voor nivellering van de hoge morele eisen van het evangelie en Pierantoni ziet daarin niet geheel onterecht iets apokalyptisch en antichristelijks.

C. Mennen pr 
12 mei 2017

Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten