Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten



Is de klimaatverandering werkelijk de grootste zorg van het Vaticaan? Of gaat het nog dieper en moet de Logos door de gnosis vervangen worden?
Als voorbereiding op UN-klimaatconferentie 2018 in het Opper-Silezische Kattowitz organiseert de Pauselijke Academie van Wetenschappen internationale congressen in het Vaticaan rond het thema klimaatverandering. Deze congressen zijn een toppunt van eenzijdigheid. Bovendien publiceren de bisschoppen van de hele wereld – iets totaal nieuws – dezer dagen een gemeenschappelijk document over de klimaatverandering. De socialethicus Stefano Fontana analyseert het document. Beide gebeurtenissen verdienen de nodige aandacht om te begrijpen wat zich achter de coulissen afspeelt.

Klimaatverandering: Vaticaan zet Poolse regering onder druk

Het eerste congres vindt als op 31 oktober plaats  met als thema Youth Leadership for Integral Human Development – Laudato Si and Sustainable Development Goals. Het wordt door het Vaticaan georganiseerd in samenwerking met de in 2012 opgerichte United Nations Sustainable Development Solutions Network (UNSDNS). De UNSDNS wordt door de Neomathusiaan Jeffrey Sachs geleid, die sedert de lente 2015 het Vaticaab in- en uitgaat en tot lid van de Pauselijke Academie van Wetenschappen  benoemd werd.
Belangrijker is een ander congres dat voor 15 november met als thema “Klimaatverandering, Gezondheid van de Planeet en de toekomst van de mensheid” voorzien is. Uitgenodigd zijn alleen wetenschappers die ervan overtuigd zijn dat de mens de hoofdschuldige van de klimaatverandering is. De klimaatverandering lijkt de grootste zorg voor het Vaticaan geworden te zijn, aldus de sociaalethicus Stefano Fontana. Geen enkel ander thema, zelfs het homoseksuele misbruikschandaal, wordt op een zo dramatische en ernstige manier besproken als de klimaatverandering.
De Heilige Stoel probeert helemaal niet om in de strijdvraag een stem te ijn die tot redelijkheid maant en diverse standpunten probeert aan één tafel bij elkaar te brengen om die dialoog mogelijk te maken die de meeste West-Europese regeringen, de EU en vooral de UNO weigeren.
Voor het congres in het Vaticaan worden – hoe kon het met de UNO als medeorganisator ook anders – uitsluitend wetenschappers uitgenodigd die partizanen van het UNO-catastrofisme zijn dat de klimaatverandering ziet als de schuld van de mens. Daartoe behoren met name  de vertegenwoordigers van het Potsdam-Institut für Klimfolgenforschung (PIK) waartoe Stephan Rahmstorf behoort. Hij laat regelmatig, zoals ook onlangs weer, de schandalige uitspraak horen die hemzelf diskwalificeert: “De mens is 100 % schuld” aan de opwarming van de aarde. Exponenten van het PIK zitten sinds 2015 in Vaticaanse gremia.
Tot de sprekers horen de intussen in het Vaticaan alom tegenwoordige topvertegenwoordiger van de UNO Jeffrey Sachs en John Schellnhuber, die tot begin van het jaar directeur van het PIK was en – wat nog belangrijker is – lid van de Club van Rome, een van de invloedrijkste lobbygroepen voor de ideologie van de overbevolking.
Verdere sprekers zijn de secretaris van de IPPC Hoesung Lee en de Britse catastrofist Peter Wadhams, auteur van het boek “A Farewell to Ice, a Report from the Arctic”. Wadhams is er vast van overtuigd dat, als de mens niet alles radicaal verandert, de wereld nog maar twintig jaar blijft bestaan. Door zijn onvoorwaardelijke uitnodiging in het Vaticaan omarmt de Heilige Stoel dergelijke sektarische fantasieën. Daarmee vergeleken lijkt Martin Rees minder catastrofaal georiënteerd. Rees is “slechts” van mening dat er een kans van 50 % bestaat dat de wereld zich tegen het eind van de eeuw zelf zal vernietigen.
Het Vaticaan wordt met dit congres actief pressiegroep om druk op de Poolse regering uit te oefenen die het klimaatsceptische standpunt van US-president Donald Trump deelt. De verantwoordelijken in de Poolse regering zien achter klimaatagenda van de UNO een heleboel politiek maar weinig wetenschap. De klimaatideologen vrezen daarom dat het verloop van het congres door het klimaatsceptische standpunt van de Polen, door wie de UN-Klimaatconferentie in Kattowits wordt georganiseerd, zou kunnen worden beïnvloed. Dat is mede de reden waarom de Poolse regering voor het congres over de klimaatverandering in het Vaticaan  is uitgenodigd. De Polen moeten door de kracht van het catastrofisme van de sprekers is het Vaticaan zo geïmponeerd worden, dat ze zich niet meer uit de klimaatagenda durven terug te trekken.
Het Vaticaan oefent daarbij nota bene druk uit op een katholieke regering ten behoeve van een agenda die met de katholieke geloofs- en zedeleer niets van doen heeft. Deze agenda gaat daar in zijn praktische toepassingen massief en op ernstige, ja zelfs antihumane wijze tegen in door bevordering van massale abortus, anticonceptie, homoseksualisering en euthanasie. De klimaatpolitiek staat als eco-kwestie niet alleen en is altijd met boevengenoemde kwesties verbonden. Het Vaticaan ageert tegenover de Poolse regering als een verlengde arm van de UNO.

De ideologie achter de agenda van de klimaat verandering

De UNO-klimaatconferentie in Kattowitz zal van 3-14 decembert plaats vinden. In het internationale conferentietoerisme wordt ze COP24 en CMP14 betiteld. De afkortingen staan voor United Nations Framework Convention on Climate Change, 24rd Conference of the Parties en Meeting of the Parties to the 1997 Kyoto Protocol. Op de COP22 in Parijs werd in December 2015 het Wereldklimaatakkoord ondertekend, dat de mensen tot schuldigen verklaarde van de opwarming van de aarde en beslissende, wereldwijde maatregelen in de economie, energiewinning en mobiliteit vastlegt. De USA onder Trump is uit het Wereldklimaatakkoord gestapt. Daarom noemde paus Franciscus diens verkiezing een “moeilijk moment” voor de wereld.

Mythe van de overbevolking

De UNO baseert zich bij het rampenscenario dat zij voor de toekomst voorspeld heeft, op Wereldklimaatraad (IPPC). Daarbij gaat het niet om een eenzijdig bezet wetenschappelijk forum, dat een politieke beslissing die genomen is wetenschappelijk moet ondersteunen. Achter de klimaatverandering die door mensen veroorzaakt zou zijn, gaat een angstideologie schuil met neomathusiaans fundament. Het is de angst voor overbevolking en voor gebrek aan grondstoffen. Daaruit wordt het doel van een decimering van de bevolking afgeleid. Het eco-catastrofisme kan men in zijn aanzetten terug traceren tot in 50er jaren en vormt – ook wat personen betreft - een gewijzigde voorzetting van de neomalthusiaanse rassenhygiënische  en racistische bevolkingspolitiek van het interbellum in een nieuw gewaad. Door het nationaalsocialisme en de Tweede Wereldoorlog waren het sociale Darwinisme en zijn afgeleiden maatschappelijk totaal uitgeschakeld, maar het basisidee was niet dood omdat het niet alleen in Duitsland maar ook en Groot-Brittannië en de USA aanwezig was. Het onderscheid bestond daarin dat de Angelsaksische variant van het antisemitisme ontbrak. In het eco-catastrofisme vonden zich dezelfde actoren na de Tweede Wereldoorlog opnieuw en schiepen zich een nieuw terrein om hun oude doeleinden, de bevolkingscontrole, na te streven. De echte doorbraak bewerkten zij op het eind van de 60er jaren in het kader van de totale sociale revolutie. De seksuele revolutie door de pil en de legalisering van de abortus als mijlpalen van hun werk gezien. De opkomende milieugedachten maakt het mogelijk door geestelijke infiltratie de gedachte aan bevolkingscontrole en bevolkingsbeperking aan de massa’s op te dringen. Het racistische element verloor na de tweede wereldoorlog weliswaar aan betekenis, maar werd door de klasse vervangen. De massa van de armen is volgens hen het hoofdprobleem van “zinloze” verspilling van grondstoffen. Dat wordt zo niet direct gezegd maar het wordt sinds de jaren 20 duidelijk genoeg door gedwongen-sterilisatie- en abortusprogramma’s in praktijk gebracht. Tot “redding van de wereld” moet de bevolking gedecimeerd worden, de geboorten drastisch beperkt, de economische productie verminderd en zo nodig moeten zelfs de democratische verworvenheden buiten werking gesteld worden.
Tot aan de milieu-encycliek van paus Franciscus, Laudato si, hield het Vaticaan zich verre van de aanhangers het neomalthusianisme wier denken de basis vormt van hele Uno-agentschappen en zich daar steeds verder uitbreidt. Sinds Franciscus zijn ook de aanhangers van het Neomalthusianisme het Vaticaan binnengetrokken. Daarvoor is curiebisschop Marcelo Sanchez Sorondo verantwoordelijk, de politieke arm van paus Franciscus. Daarbij is de landgenoot van de Argentijnse paus alleen maar de uitvoerende arm van de pauselijke wil. Met Laudato si verklaarde Franciscus het wereldklimaat tot prioriteit. En er wordt met giftige pijlen geschoten. Een dergelijke pijl werd oor Sanchez Sorondo op Twitter tegen de gebroeders Koch afgevuurd. Dit zijn US-miljardairs die in de energiesector werkzaam zijn en die de hypothese niet delen, dat de aardopwarming de schuld van de mens is. Dat was voldoende voor de politieke arm van de paus om hen als “negationisten” aan te vallen en hen daarmee ongeveer in het gezelschap holocaustontkenners te plaatsen.
Deze eenzijdige partijkeuze, die door de pausen zoals Johannes Paulus II en Benedictus XVI actief bestreden werd, wordt bevestigd door het nieuwe congres over de klimaatverandering in het Vaticaan. Daarbij verbaast het gebrek aan vertrouwen in de Schepper-God, die noch iets geopenbaard heeft over een kennelijk dreigende overbevolking noch dat Hij zijn Kerk gesticht zou hebben voor de klimaatagenda van de UNO.

Het wereldepiscopaat en de klimaatverandering

Enige dagen geleden werd een document over het wereldklimaat gepresenteerd, dat – dat is echt nieuw – in naam van alle bisschoppen van de wereld gepubliceerd werd. Het onderstreept de buitengewone voorrang die het thema in het Vaticaan heeft.
Het werd niet door iedere bisschop persoonlijk ondertekend maar plaatsvervangend door de voorzitters van de continentale bisschoppenconferenties. De legitimiteit van het document is daarmee volgens het kerkelijk recht praktisch nul. Feitelijk krijgt het  echter niet alleen een tekenwaarde maar ook daadwerkelijke betekenis. Want wie kent er nou het kerkelijk recht? Na een halve eeuw, waarin verantwoordelijkheid van de afzonderlijke bisschop die in het kerkelijk recht alleen gelding heeft, de facto is ondermijnd door collectieve gremia, lijkt het feitelijke gewicht toe te komen aan de nieuwe gemeenschappelijke structuren. In ieder geval treden de bisschoppenconferenties en de groeperingen van bisschoppenconferenties als spreekbuis op en vinden in de verkondigde mening meer gehoor, omdat zij met het seculiere denken overeenkomen.
In de COMECE zijn bisschoppenconferenties van de Europese Unie samengevoegd; in de CCEE die van heel Europa; in de FABC die van Azië; in de CELAM die van Latijns-Amerika; in de SECAm die van Afriak en in de FACBCO die van Oceanië.  Vandaar wordt beweerd dat het wereldepiscopaat, vertegenwoordigd door deze continentale verbanden, de noodzaak hebben gezien, een document over het wereldklimaat uit te geven. Hierbij gaat het om een gebruikelijk dramatisch gehouden appel zoals dat van het UNO-catastrofisme bekend is. De bisschoppen roepen de regeringen op dringend maatregelen te nemen om de opwarming van de aarde te reduceren. De sociaal-ethicus Stefano Fontana schrijft daarover:

“Het is geen oproep tot een wereldwijd gebed, dat in deze donkere tijden tot de hemel door moet dringen. Het is geen oproep tot de bekering van het hart en de instellingen tot onze Heer Jezus Christus. Het is zelfs niet oproep aan de politieke autoriteiten, het leven of het gezin te verdedigen…
Het is eerder een klimaat appel ter ondersteuning van het Wereldklimaatakkoord van Parijs in 2015. Deze zaak is op droevige wijze verbazingwekkend zowel wat betreft het thema als wat betreft de taal die in het document gebruikt wordt.”

Allereerst valt op dat de bisschoppenconferenties van Noord-Amerika ontbreken. De bisschoppenconferenties van de USA en Canada zijn de enige bisschoppenconferenties die niet bij een continentaal verband horen.
Dan moeten we herinneren aan de openlijke ondersteuning van paus Franciscus voor het Wereldklimaatakkoord van 2015 en ook aan een omstreden lichtprojectie op de gevel van de St.-Pieter.

Verbazingwekkend treurig: het thema

Bisschoppen vragen om “klimaatgerechtigheid”. Het thema heeft in engere zin noch met geloof noch met moraal van doen maar met de milieupolitiek. Bovendien gaat het om een omstreden thema, dat in de wetenschappelijk vakwereld zelfs zeer omstreden is. Daarbij gaat het niet alleen om de mate van het verschijnsel aardopwarming maar vooral om de oorzaken ervan. Het is wetenschappelijk nog helemaal niet opgelost of het daarbij om natuurlijke of door mensen beïnvloede veranderingen gaat.
Daarover Fontana:

“Het is daarom onbegrijpelijk waarom de bisschoppen zich hiervoor zouden interesseren en waarom meteen in deze gezamenlijke plechtige vorm terwijl het hele wereldepiscopaat erbij betrokken wordt. En zijn vele andere thema’s die veel dramatischer zijn dan het klimaat en van veel grotere betekenis voor het geloof en de moraal en die vooral veel meer overeenkomen met de aard en de taak van de bisschoppen, die nu door het klimaat vervangen of verwaarloosd worden.”

Het nieuwe document van het wereldepiscopaat over het wereldklimaat gaat van enkele citaten uit de milieu-encycliek Laudato si van paus Franciscus uit. Al na de publicatie van de encycliek in juni 2015 wezen critici erop dat de uitspraken van de paus over het wereldklimaat geen deel uitmaken van het pauselijk leergezag en ook de gelovigen niet verplichten om de paus in zijn inschatting te volgen.

“Als een gelovige denkt dat de opwarming van de aarde in geen enkele samenhang staat met het menselijk handelen, is hij op geen enkele wijze in tegenspraak met de geloofsleer. Daarom is het verbazingwekkend dat de episcopaten tegenwoordig niets zeggen, als theologen en bisschoppen geloofsartikelen en moraalleer ter discussie stellen, maar tegelijk omstreden meningen over het wereldklimaat tot waarheden van geloof en moraal verheffen.”

Verbazingwekkend treurig: de taal

Bij nadere beschouwing van het nieuwe document van het wereldepiscopaat over de klimaatverandering valt het taalgebruik op. Het verschilt niet van het taalgebruik van de UNO. Het schijnt daar eerder aan te zijn ontleend. Concreet betekent dat: de bisschoppen hebben een politiek spraakgebruik overgenomen waardoor ze het theologisch en geestelijk spraakgebruik van Kerk vervangen hebben.

“Hert wereldepiscopaat treedt hier op als een of andere internationale NGO of zelfs als een agentschap van de UNO. In het hele document komt het woord God niet voor. Evenmin staat er een verwijzing in naar een transcendente en religieuze visie op het probleem. De natuur of het milieu worden zelfs niet met het woord “schepping” benoemd. Het document is volledig horizontaal gehouden. Maar om alleen horizontale docuementen te publiceren, hebben we geen bisschoppen nodig. Dat kunnen de functionarissen van de internationale instituties beter. De bisschoppen ontnemen zich op deze manier zelf hun eigen legitimatie. Ze maken zichzelf overbodig.”

“Moeder aarde” in plaats van God

Fontana maakt ons nog op een ander “zorgwekkend aspect” attent. Zoals reeds gezegd, wordt God in het hele appel niet genoemd. In plaats daarvan wordt gesproken van “Moeder aarde”.

“Dat doet het vermoeden ontstaat dat de Logos door de gnosis vervangen wordt. De aarde is geen moeder, want dat zou betekenen dat alle levende wezens, van de mier tot de mens, kinderen van dezelfde moeder zouden zijn, en dat de basis van hun zijn uitsluitend materieel zou zijn. De aarde is geen moeder tenzij men gelooft in een pantheïstisch naturalisme zoals door de vrijmetselaars wordt voorgestaan. Vanuit een christelijke visie kan men zelfs niet zeggen, dat de aarde bepaalde “rechten” bezit.”

Wat Fontana daarmee aangeeft, is niets minder dan de vervanging van de christelijke godsdienst door een vorm van gnostische, immanente natuurreligie.

En wat vragen de bisschoppen met hun oproep?

De opwarming van de aarde moet door politieke ingrepen ongeveer 1,5 graad verminderd worden. De mensen moeten een duurzame levensstijl aannemen. De kennis van inheemse gemeenschappen moet gerespecteerd worden. Het financiële paradigma moet door globale klimaatakkoorden bereikt worden. De energiesector moet veranderen doordat fossiele brandstoffen door hernieuwbare vervangen worden. De landbouw moet nieuw gedachte worden om de voeding en de gezondheid van iedereen door een eco-landbouw te garanderen.
Daarover Fontana:

“De eisen zijn algemeen gehouden en vagelijk verbonden met ethische uitgangspunten; ze komen allemaal voort uit de heersende modetrends. Sommige ervan zijn ambigu (van de inheemse culturen kan lang niet alles aanspraak maken op geldigheid), en andere omstreden ook onder experts. In ieder geval gaat niet om dingen, die zaak van de bisschoppen zijn.”

DE GROOTSTE ZORG VAN HET VATICAAN IS DE KLIMAATVERANDERING
Het is op vele terreinen in de Kerk zorgelijk. waarmee maar weer bewezen is dat de katholieke Kerk een prachtig bouwwerk is waar je niet zomaar een steen uit kunt halen zonder dat het hele gebouw aangetast wordt.  De Kerk doet nu ook al mee in klimaatgekte en kiest partij voor groepen die antichristelijke agenda's hebben.  Ze wil blijkbaar vooral door de wereld aardig gevonden worden en bij deze paus moet de wereld dan wel "links" zijn.



Hieronder een beschouwing met opmerkingen van Stefano Fontana, directeur van het "Internationa Observatory Cardinal Van Thuan for Social Doctrine of the Church"en hoofdredacteur van het Kerkblad van het bisdom Triest.