MANIPULATIE AAN DE TOP
Veel bezorgde katholieken hebben afgelopen week hun hart vastgehouden. Immers vanaf de toespraak van kardinaal Kasper in februari is er steeds weer opnieuw sprake van “openingen” in de kerkelijke praktijk rond huwelijk en gezin. En met “openingen” wordt dan liberalisering bedoeld weliswaar niet in de kerkelijke leer maar in de kerkelijke “pastorale praktijk”. Maar het moge duidelijk zijn, dat als de praktijk gaat schuiven, de leer feitelijk ook gaat schuiven. Als een tweede huwelijk een zekere kerkelijke erkenning krijgt, betekent dat ongetwijfeld, dat je feitelijk tornt aan de onontbindbaarheid van het huwelijk.

Kasper hield zijn toespraak op uitdrukkelijk verzoek van de paus en met instemming van de paus die kardinaal Kasper loofde om zijn “diepe theologie”. De toespraak moest eigenlijk geheim blijven maar lekte spoedig uit. Velen geloven dat dit lekken bewust gebeurde om de discussie op gang te brengen en de geesten rijp de maken voor een verandering die, naar velen meenden, door de paus zelf gewild werd. De paus uitte zich rond dit thema nooit rechtstreeks, maar zinspeelde er des te meer op. Hij leek langzaam toe te werken naar een verandering en de media pikten dat ook als zodanig op.

Het benoemen van de meer dan tachtigjarige kardinaal Godfried Danneels als synodevader rechtstreeks door de paus heeft velen bevreemd en kon alleen maar uitgelegd worden als een bewust versterken van het liberale geluid.

Ook merkwaardig is de benoeming, ruim voor de synode, van een speciale commissie voor de herziening en vereenvoudiging van het huwelijksrecht. Kardinaal Burke, de prefect van de belangrijkste kerkelijke rechtbank, de Apostolische Signatuur, heeft verklaard hieromtrent niet om advies te zijn gevraagd. Hij heeft bovendien gezegd dat het vreemd is dat de paus niet gewacht heeft op de synode, die er waarschijnlijk niet om gevraagd zou hebben omdat we een goede doorzichtige procedure hebben. Verbetering zou er alleen moeten komen in de toepassing in de diverse bisdommen. Wat wil de paus hiermee, als hij bewust aan het advies van een behoudende maar wel zeer deskundige kardinaal voorbijgaat en suggereert dat de procedure wel eenvoudiger kan?

En dan de redactiecommissie van het eindrapport. De Synode zelf heeft daarin voornamelijk behoudende synodevaders gekozen. De paus benoemde op eigen houtje enige mensen die de “openingen” van kardinaal Kasper gunstig gezind waren.

Een duidelijk voorbeeld van manipulatie was het tussentijdse bericht over de Synode. Dat bleek niet de werkelijkheid van de Synode weer te geven. Losse opmerkingen van individuele bisschoppen werden als synodetrends aangemerkt waardoor het leek alsof de Synode van het traditionele pad zou afwijken. In interviews zei kardinaal Kasper dat hij de indruk had dat de Synode in meerderheid voor zijn opvattingen was. Zijn denigrerende opmerkingen over Afrikaanse bisschoppen naar wie we maar niet te veel naar moesten luisteren omdat die er toch niets van begrepen, is symptomatisch voor de wijze waarop men zijn gelijk wilde halen.

De Synode zelf heeft er daarom terecht op gestaan dat de verslagen van de deelgroepen bekend zouden worden gemaakt. De Synodeleiding wilde dat eerst niet. Men wilde eigenlijk niet dat de wereld zou weten dat de overgrote meerderheid van de bisschoppen geen echte verandering van de kerkelijke praktijk wilde. De paus heeft de publicatie wel toe moeten staan. Daardoor was uiteindelijk een manipulatie van het slotdocument niet meer mogelijk.

Samengevat kunnen we zeggen dat het erop lijkt alsof er van alles is gepoogd om de uitkomst van de synode richting de opvattingen van kardinaal Kasper te beïnvloeden. Het lijkt er tevens op dat de paus daar een rol in heeft gespeeld hoewel hij zich tijdens de Synode slechts luisterend heeft opgesteld. De coup is niet geslaagd. Het slotdocument ligt in de lijn van de traditionele leer en praktijk. Gelukkig maar. Anders zou een diepe scheuring in de Kerk niet denkbeeldig zijn geweest. Immers de paus kan geen gehoorzaamheid vragen en verliest zijn autoriteit als hij de grens van de vaste geloofs- en zedenleer en de daarmee nauw verbonden kerkelijke praktijk overschrijdt. De mogelijkheid dat een paus zoiets zou doen, is eeuwenlang louter theoretisch geweest. De afgelopen weken is zij door veel katholieken (ook in de diverse blogs over heel de wereld) als reële mogelijkheid gevreesd.

Over een jaar vindt de grote Synode plaats waarvoor deze kleine Synode een opmaat was. Laten we hopen dat kerkelijke leiding naar wegen zoekt om de boodschap van het evangelie op het terrein van seksualiteit, gezin en huwelijk duidelijk aan de wereld te brengen. Immers:

“We do not want, as the newspapers say, a Church that will move with the world.
We want a Church that will move the world.”
G.K. Chesterton (een Engelse bekeerling en schrijver 1874-1936)


20 oktober 2014

Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten