LICHT OP DE
HEDENDAAGSE CRISIS



Door Roberto de Mattei, New York 27 maart 2017

Verjaardagen in 2017

Evenals in een mensenleven worden verjaardagen ook gevierd in het leven van volkeren. En 2017 is vol verjaardagen; niet echter allemaal verjaardagen die een taart met kaarsjes verdienen.

De verjaardag waar het meest over gesproken wordt is die van Martin Luther. Vijfhonderd jaar zijn voorbijgegaan sinds 31 oktober 1517 toen Luther zijn 95 stellingen op de hoofddeur van de kathedraal van Wittenberg spijkerde. Een handeling die de zogenaamde protestantse hervorming in gang zette en het einde van het middeleeuwse christendom markeerde.

Twee eeuwen later, op 29 juni 1717 werd de Grootloge van Londen gesticht. Deze gebeurtenis wordt als de geboorte van de moderne vrijmetselarij beschouwd die op haar beurt nauw verbonden is met de Franse Revolutie. De vrijmetselaarsloges waren feitelijk de intellectuele en de actie-ve werkplaatsen waarin de revolutie van 1789 werd bekokstoofd.

Op 26 oktober of 7 november, al naargelang de Gregoriaanse of Juliaanse kalender wordt gebruikt, bezette de bolsjewiekenpartij van Lenin en Troski het winterpaleis in St.-Petersburg. Zo deed de Russische Revolutie zijn intrede in de geschiedenis en heeft die nog steeds niet verlaten.

1517, 1717, 1917, dit zijn drie symbolische datums, drie gebeurtenissen die onderdeel zijn van één enkel proces. Pius XII vatte het in zijn toespraak tot de leden van de Katholieke Actie op 12 oktober 1952 als volgt samen: “Christus ja, de Kerk nee (de protestantse revolutie tegen de Kerk); en dan God ja, Christus nee (de vrijmetselaarsrevolutie tegens de centrale mysteries van het christen-dom); tenslotte de goddeloze kreet: God is dood; liever: God heeft nooit bestaan (de atheïstische communistische revolutie). En hier  -aldus concludeert Pius XII- hebben we dan de poging om de wereld te bouwen op fundamenten die Wij zonder aarzelen beschrijven als de principes die verant-woordelijk zijn voor het kwaad dat de mensheid bedreigt”.

Drie stadia in één enkel proces dat nu zijn hoogtepunt bereikt. De Kerk noemde het Revolutie met een hoofdletter R om het metafysische wezen ervan en zijn eeuwenoude historische betekenis te beschrijven.
Er is echter dit jaar nog een vierde verjaardag die tot op heden maar weinig besproken is. 2017 is ook het eerste eeuwfeest van de verschijningen in Fatima en juist in het licht van Fatima wil ik de drie revoluties die we dit jaar gedenken, aan een onderzóek onderwerpen.

Sommige belangrijke principes

Het eerste element dat we moeten benadrukken is dat we hier spreken over historische feiten. De verschijningen van onze Lieve Vrouw in Fatima, tussen 13 mei en 13 oktober 1917, zijn objectieve historische feiten, niet een subjectieve religieuze ervaring van onze Lieve Vrouw die aan de drie herdertjes verschijnt. Historici die doordrenkt zijn van het rationalisme waaronder vele katholieke, willen al wat bovennatuurlijk is als niet historisch beschouwen en dat betreft dan wonderen, openbaringen en hemelse boodschappen. Ze verwijzen die naar de private sfeer van het geloof. Deze wonderen echter, de verschijningen en boodschappen zijn, als ze echt zijn, deel van de geschiedenis op dezelfde wijze als oorlog en vrede en al wat er in de geschiedenis is gebeurd en in de ge-schiedenis wordt opgetekend.

De verschijningen van Fatima waren gebeurtenissen die op een heel bepaalde plaats op een speci-fiek moment in de geschiedenis gebeurd zijn. Het zijn gebeurtenissen die gecheckt zijn door duizenden getuigen en door canoniek onderzoek dat eindigde in 1930. Zes pausen in de 20ste eeuw erkenden openlijk de verschijningen van Fatima, al heeft niemand van hen volledig voldaan aan wat gevraagd werd. Paulus VI, Johannes Paulus II en Benedictus XVI hebben als paus het heiligdom bezocht, terwijl Johannes XXIII en Johannes Paulus I erheen zijn gegaan toen zij nog de kardinalen Roncalli en Luciani waren. Pius XII stuurde zijn delegaat, kardinaal Aloisi Masella. Zij hebben allemaal Fatima geëerd.

Maar de boodschap van Fatima is om een andere reden een historisch gebeuren: het is een privé openbaring niet alleen voor het geestelijk welzijn van hen die de openbaring ontvingen – de drie herdertjes – maar van heel de mensheid.

De Kerk maakt een onderscheid tussen de publieke Openbaring en privé openbaringen. De publieke Openbaring van de Kerk eindigde met de dood van de laatste evangelist, St. Jan. Maar St. Thomas leert dat openbaringen en hemelse profetieën doorgaan zelfs na de afsluiting van de publieke Openbaring, niet om die aan te vullen of om een nieuwe leer te verkondigen maar om het gedrag van de mensen meer in overeenstemming met de openbaring te brengen [1]. Soms zijn privé openbaringen bestemd voor de geestelijke vervolmaking van hen die deze bovennatuurlijke gaven ontvangen. Op een ander moment, zoals bij de Heilig Hart boodschappen aan de H. Margareta Maria Alacoque, zijn ze gericht op het welzijn van de Kerk en heel de samenleving. Het Heilig Hart van Jezus staat in het centrum van de openbaringen van Paray-le-Monial en het Onbevelekt Hart van Maria staat in het centrum van de openbaringen in Fatima. Fatima en Paraye-le-Monial zijn privé openbaringen voor heel de mensheid. Zij hebben de kenmerken van de grote “spirituele richting” waarin de Heer het gedrag van de mensen wil richten op bepaalde momenten in de geschiedenis.

Een derde principe komt voort uit het feit dat sommige privé openbaringen zoals Fatima niet bestemd zijn voor het welzijn van afzonderlijke individuen maar voor de hele samenleving in een bepaalde historische periode. Privé openbaringen helpen ons een verklaring te vinden voor de histo-rische tijden waarin we leven maar de tijden waarin we leven op hun beurt helpen de betekenis van de openbaringen beter te verstaan. Er is een wederkerigheid. Als het waar is dat de goddelijke woorden licht werpen op de donkerste periodes van de geschiedenis, dan is het tegengestelde ook waar: de loop van historische gebeurtenissen helpt ons in donkere tijden de profetieën en openbaringen te begrijpen. Op het eeuwfeest van de verschijningen van Fatima is het dus noodzakelijk de woorden van onze Lieve Vrouw te lezen in het licht van de gebeurtenissen in de afgelo-pen eeuw, een destructieve eeuw [2], om er zeker van te zijn dat het licht van deze boodschappen met grotere helderheid de duisternis verlicht van de tijd waarin we nu leven.

De Russische Revolutie van 1917

De geschiedkundige achtergrond waartegen de verschijningen van Fatima plaats vonden was die van een verschrikkelijke oorlog, die historisch de “Grote Oorlog” wordt genoemd: de oorlog tussen 1914 en 1918 die alleen in Europa al meer dan negen miljoen slachtoffers kende. Een bloedbad dat in datzelfde jaar 1917 door paus Benedictus XV werd aangeduid als een “zinloos bloedbad” [3]. Een zinvol bloedbad alleen voor de anti-christelijke revolutie die in de oorlog de mogelijkheid zag om “Europa in republieken te veranderen”  [4] en de doelen van de Franse Revolutie te bereiken.
De oorlog bracht de politieke orde ten val die in Europa van kracht was geweest sinds 1815: die van het Weense Congres dat een heilige alliantie zag tussen de keizerrijken van Oostenrijk en Rusland tegen de liberale revolutie. De troepen van het Habsburgse keizerrijk en die van de Duitsers, opgesteld aan het oostfront droegen bij aan de ineenstorting van het tsaristische rijk.

Op 3 april 1917, een maand voor de verschijningen keerde het hoofd van de bolsjewistische sekte, Vladimir Iljic Lenin (1870-1924), tot dan in ballingschap in Zürich [5], naar Rusland terug. Dat gebeurde in een verzegelde treinwagon die beschikbaar gesteld was door de Duitse verenigde chef staf, die ervoor wilde zorgen dat Rusland in een complete chaos zou vervallen. Lenin zette Rusland in brand. Maar het doel heiligt de middelen nooit en de chaos sloeg toe niet alleen in Rusland maar in de hele wereld.
In hetzelfde jaar op 13 januari stak een andere Russische revolutionair, Leon Trotsky en zijn gezin de Atlantische Oceaan over en ging aan wal in New York. Antony Sutton heeft een goede vraag gesteld: “Hoe kon Trotsky die alleen Duits en Russisch kende overleven in het kapitalistische Amerika” [6]. Zeker is dat de Amerikaanse president Woodrow Wilson Trotsky voorzag van een paspoort zodat hij naar Rusland kon terugkeren om ‘door te gaan’ met de revolutie [7]. In augustus kwam een Amerikaanse Rode Kruis missie, bestaande uit juristen en financiers, in Petrograd aan. De mis-sie was in feite een missie van financiers van Wall Street om de Russische markten en grondstoffen te beïnvloeden en proberen te controleren ofwel via Kerensky ofwel de bolsjewistische revolutio-nairen [8].

Er was daar een belangenverstrengeling tussen het Duitse leger en de Amerikaanse financiers. Dit hult de oorsprong van de Russische Revolutie in een zekere geheimzinnigheid.

De Russische Revolutie die begon bij Lenin werd in twee stadia doorgevoerd: het eerste stadium was de zogenaamde Februarirevolutie die leidde tot de troonsafstand van de tsaar en de instelling van een liberaal democratische republiek onder leiding van Alexander Kerensky (1881-1970).

Het tweede stadium was de Oktoberrevolutie die Kerensky ten val bracht en het communistische regime van Lenin en Trotsky aan de macht. Toen begon een periode van moorden, zonder weerga in de geschiedenis,

De Russische Revolutie was net als de Franse Revolutie het werk van een minderheid en werd met een verrassende snelheid doorgevoerd zonder dat er zich eigenlijk iemand van bewust was wat er gebeurde. John Reed, een Amerikaanse journalist en socialist, die aan de revolutie deelnam, schreef een boek met de titel: “Ten Days that shook the World”, waarin hij de sfeer van die dagen afdoende beschrijft:

Oppervlakkig was alles rustig; honderdduizenden mensen gingen op een verstandige tijd naar bed, stonden vroeg op en gingen naar hun werk. In Petrograd waren de straten druk, de winkels en de restaurants waren open, de theaters liepen, een schilderijententoonstelling aangekondigd… Heel de complexe routine van het alledaagse gewone leven liep zelfs in oorlogstijd als gewoonlijk. Niets is zo alledaags als de vitaliteit van het sociale organisme – hoe het voortbestaat, zichzelf voedt, zichzelf kleedt, zichzelf vermaakt ondanks de ergste rampen…..” [9]

Fatima 1917

De Russsische Revolutie was niet alleen een historische gebeurtenis, het was ook een filosofische gebeurtenis. In zijn Stellingen over Feuerbach (1845) verdedigt Karl Marx de mening dat de taak van de Filosoof niet is de wereld te interpreteren maar de wereld te veranderen [10]. De revolutionair moet in de praktijk de kracht en de werkzaamheid van zijn gedachten laten zien. In het grij-pen van de macht stelde Lenin een filosofische daad omdat hij geen theorie opstelde maar de Re-volutie tot stand bracht. Bij wijze van spreken “incarneerde” het socialisme van Marx en Engels dank zij Lenin in de geschiedenis. De Russische Revolutie verschijnt dan als een duivelse parodie van het mysterie van de incarnatie. Jezus wilde door zijn incarnatie voor de mensen de poort van de hemel openen: de marxistische revolutie sloot de poort van de hemel om de aarde maken tot zijn onmogelijk paradijs. Het was een eruptie van het demonische in de geschiedenis.

De hemel echter antwoordde met een eruptie van het heilige op aarde. Aan het andere einde van Europa vond in diezelfde maanden iets anders plaats:

Op 13 mei 1917 verscheen in de Cova de Iria - een afgelegen plaats met rotsen en olijfbomen, dichtbij het dorp Fatima in Portugal “een dame helemaal in het wit gekleed, schitterender dan de zon, met stralen van licht, helder en sterker dan een kristallen glas, gevuld met het meest sprankelende water, doorschoten van  vurige zonnestralen”  aan drie kinderen die hun schapen aan het hoeden waren. Het waren Francesco en Jacinta Marto en hun nichtje Lucia dos Santos. De Dame openbaarde zich als de Moeder van God, belast met een boodschap voor de mensheid, zoals zij tevoren had gedaan in Parijs, in de Rue du Bac in 1838 en in Lourdes in 1858. Onze Lieve Vrouw sprak met de drie herderskinderen af op de 13de van iedere volgende maand tot oktober. Er von-den zes verschijningen plaats. De laatste verschijning eindigde met een groot atmosferisch won-der, een wonderlijk hemels zegel. Van “de dans van de zon” waren duizenden mensen getuige die het tot in detail konden beschrijven en dit verschijnsel was tot op 40 km afstand te zien [11].

Van dat ogenblik af is de geschiedenis van Fatima en Rusland met elkaar verbonden.

De geschiedenis van de twintigste eeuw tot in onze dagen is getuige geweest van de strijd tussen de kinderen van het licht en de kinderen van de duisternis. De eerstgenoemden voeden zich met wat we zouden kunnen noemen de geest van Fatima; de laatstgenoemden met de geest van de vorst der duisternis, die zich in de twintigste eeuw vooral manifesteerde in de vorm van het com-munisme en zijn metamorfoses.

Het geheim van Fatima

Belangrijker dan een plaats is Fatima een boodschap. De boodschap, onthuld door onze Lieve Vrouw, bevat drie delen, geheimen genoemd, die samen een organisch, samenhangend geheel vormen. De eerste boodschap is het angstaanjagende visioen van de hel waarin de zielen van de zondaars gestort worden; de genade van het Onbevlekt Hart van Maria neemt het op tegen deze bestraffing [en is] de opperste remedie die God aan de mensheid biedt voor de redding van de zielen.

Het tweede deel bevat een dramatisch historisch alternatief: vrede – vrucht van de bekering van de wereld en de vervulling van het verzoek van onze Lieve Vrouw, of een verschrikkelijke kastij-ding zou de mensheid te wachten staan als ze blijft volharden in haar zondigheid. Rusland zou het instrument van deze kastijding worden.

Het derde deel, openbaar gemaakt door de Heilige Stoel in juni 2000, heeft betrekking op de tragedie in het leven van de Kerk. Het toont een visioen van een paus en bisschoppen, religieuzen en leken die door vervolgers gedood worden. Discussies die de laatste jaren ontstaan zijn over dit “derde geheim” dreigen echter de profetische kracht van hert centrale deel van de boodschap te verduisteren, die kunnen worden samengevat in twee beslissende zinnen: Rusland “zal zijn dwalingen over heel de wereld verspreiden” en “tenslotte zal mijn Onbevlekt Hart zegevieren”.

Rusland zal zijn dwalingen over heel de wereld verspreiden.

“Rusland zal zijn dwalingen over heel de wereld verspreiden”. De term dwalingen is heel nauwkeurig: de dwaling is de ontkenning van de waarheid. De waarheid bestaat en er is slechts één waarheid: dat wat behoed en verspreid wordt door de katholieke Kerk. De dwalingen van Rusland zijn die van een ideologie die zich verzet tegen natuurlijke en christelijke orde, door God, godsdienst, gezin en privé eigendom te ontkennen. Dit samenstel van dwalingen heeft een naam: communis-me en het universele centrum van de verspreiding ervan is Rusland.

Te vaak is het communisme slechts beschouwd als een zuiver politiek regime waarbij men voorbijgaat aan zijn ideologische dimensies terwijl het juist die ideologische dimensie is die onze Lieve Vrouw benadrukt.

Het anti-communisme van de 20ste eeuw is dikwijls beperkt door zich slechts te richten op de Sovjet tanks of de Goelags die zeker een uitdrukking van het communisme zijn maar niet het hart ervan. Pius XI benadrukte de ideologisch verdorven natuur van het communisme.

“Voor de eerste keer in de geschiedenis – stelde Pius XI in zijn encycliek Divini Redemptoris van 19 maart 1937 – zijn wij getuige van een strijd, weloverwogen in zijn bedoeling en uitgewerkt tot in het kleinste detail, tussen de mens en al wat God heet” ( 2 Tess. 2, 4)

Veel anticommunisten hebben dit aspect verwaarloosd met de illusie dat men een compromis zou kunnen bereiken met een “menselijk” communisme dat gezuiverd is van alle geweld. Zij hebben bij het communisme de intrinsieke ideologische kwaadaardigheid niet begrepen. Wat is de oorsprong van deze ideologische kwaadaardigheid? De communisten zelf vatten hun dwalingen samen in de formule van het dialectisch materialisme: het universum is materie in ontwikkeling en de Hegeli-aanse dialectiek is het hart van deze evolutie. Deze filosofische, pantheïstische visie krijgt zijn politieke uitdrukking in de klasseloze maatschappij. Sociaal en politiek egalitarisme komt voort uit metafysisch egalitarisme dat niet slechts het onderscheid tussen God en mens ontkent maar door vergoddelijking van de materie ieder onderscheid ontkent tussen de mens en de geschapen dingen.

De stamboom van de dwalingen

Dwalingen komen niet voort uit het niets. De dwalingen van Rusland, komen, zoals alle dwalingen, voort uit vroegere dwalingen en zij op hun beurt brengen weer nieuwe dwalingen voort. Om hun aard volledig te begrijpen moeten we ons afvragen waar deze dwalingen vandaan komen en waar-heen ze ons leiden.

De basistekst van het communisme is Het Communistisch Manifest, gepubliceerd door Karl Marx (1818-1883) en Friedrich Engels (1820-1895) in februari 1848. Het schrijven van deze tekst werd aan Marx en Engels toevertrouwd door de Bond van de Rechtvaardigen, een communistische groep die de ultra-Jacobijnse ideeën van Gracchus Babeuf (1760-1797) aanhingen. Onder de directe voorlo-pers van het socialisme rekent Engels naast de Jacobijnen, ook de Wederdopers, de “Levellers” van de Engelse Revolutie en de filosofen van de Verlichting in de 18de eeuw [12].

De wederdopers vertegenwoordigen van de uiterst linkervleugel van de protestantse revolutie. De historicus Georges Hunston Williams (1914-2000) beschreef hen als de radicale Reformatie tegen-over de leerstellige Reformatie van Luther en Calvijn [13]. In werkelijkheid was het geen tegenstel-ling maar ontwikkeling: wat alle revoluties karakteriseert is  dat hun mogelijke ontwikkelingen reeds vervat liggen in het moment van hun ontstaan en de principes aan de wortel van het Ana-baptisme komen voort uit de impuls die Luther vanaf het allereerste begin gaf aan de godsdiensti-ge revolutie van de 16de eeuw.

Professor Plinio Corrêa de Oliveira (1908-1995) stelde vast:

“Evenals rampen hebben slechte hartstochten een geweldige kracht – maar alleen om te vernietigen. Op het eerste ogenblik van zijn enorme uitbarstingen heeft deze kracht reeds de mogelijkheid in zich tot alle kracht die het zal tonen in zijn ergste uitwassen. In de eerste ontkenningen van het protestantisme bijvoorbeeld waren de anarchistische verlangens van het communisme al impliciet aanwezig. Terwijl Luther, op het punt van expliciete formuleringen, niets meer dan Luther was, brachten alle tendensen, de gemoedstoestand en onzekerheden van de Lutherse uitbarsting authentiek en volledig, zij het impliciet, de geest voort van Voltaire en Robespierre en van Marx en Lenin.”[14]

We moeten hier een tweede punt benadrukken. Het is waar “Ideeën hebben gevolgen” [15], maar niet alle gevolgen stroken met de bedoelingen. Een Duitse filosoof, Wilhelm Wundt (1832-1920), gebruikte de uitdrukking “heterogonie van de doelen” (Heterogonie der Zwecke) om de tegenstellingen te beschrijven die dikwijls bestaan tussen de bedoelingen van de mens en de gevolgen van zijn daden. Deze heterogonie van de doelen is typisch voor alle utopieën die, omdat zij de werkelijkheid ontkennen, gedoemd zijn door de werkelijkheid weerlegd te worden.

Luther bijvoorbeeld koos voor het geloof alleen en kende geen enkele waarde toe aan de menselijke rede. Maar tegelijkertijd ontkende hij het gezag van de Kerk in de naam van Sola Scriptura, geduid volgens het beginsel van het vrije onderzoek. De Italiaanse wederdopers, die Socinianen genoemd worden, omdat ze de ideeën volgen van de Siënese ketters Lelio (1525-1562) en Fausto Socino (1539-1604), geven een primaire rol aan de rede en ruïneren met hun kritiek de teksten van de Heilige Schrift zelf.

Socinianisme is een vorm van radicaal protestantisme dat van Italië naar Polen ging waar het tussen de 16de en 17de eeuw bloeide; dan verhuisde het naar Holland en van Holland bereikte het Engeland in de tijd van de Engelse Revolutie. Socinianisme is een “point of passage” onder de religieuze sectes van het Wederdoperse type in 17de en 18de eeuw, samen met de filosofische sectes met een vrijmetselaarsstructuur in de 18de eeuw. In de “lekentempel” van de sociale deugden – de vrijmetselaarsloge – werd de cultus van een nieuwe ethiek gepraktiseerd, vrij van banden met ieder dogma en godsdienstige moraliteit. De relaties tussen Socinianisme en Vrijmetselarij kunnen we heel goed zien in de figuur van John Toland ( 1670-1722), de auteur van het werk Pantheisticon (1720) waarin hij de leer en de organisatie beschrijft van een genootschap van “sodales socratici”. Zij worden gepresenteerd als centra niet alleen voor filosofische en politieke discussie maar ook voor een esoterische inleiding in het Pantheïsme en voorgesteld aan hun leden als de verwerkelijking van een egalitaire republiek, vrij van iedere vorm van “religieus bijgeloof” [16]. Pantheïsme en egalita-risme zijn altijd met elkaar verbonden.

In 1723, na de stichting van de Grootloge publiceerde een presbyteriaanse geestelijke, James Anderson, The Constitutions of the Free-Masons. Dit werk werd in Philadelphia herdrukt in 1734 door Benjamin  Franklin (1706-1790), die in dat jaar gekozen werd tot Grootmeester van de Vrijmetselaars in Pennsylvania. In december 1776 werd Franklin naar Frankrijk gestuurd als commissaris voor de Verenigde Staten. Tijdens zijn verblijf in Frankrijk was Franklin als vrijmetselaar actief en diende als eerbiedwaardige meester van de loge Les Neufs Soeurs. De stichting van het Grootoosten in 1773 markeerde het begin van een nieuwe fase: politieke actie buiten de loges. Vrijmetselaars con-troleerden de verkiezingen van maart-april 1789 in Frankrijk en er werd een blok gevormd in de derde stand dat geleid werd door de Vrijmetselarij. Onder de leden van de Franse loge was graaf Mirabeau (1749-1791), een vroegere Franse ambassadeur in Berlijn, redenaar en staatsman, die in begin 1791 tot voorzitter van de Nationale Vergadering gekozen werd.

De bibliothecaris van het Congres, de historicus James H. Billington schrijft: “Mirabeau begon de suggestieve taal van de traditionele godsdienst toe te passen op de nieuwe politieke instituties van het revolutionaire Frankrijk. Al op 10 mei 1789 schreef hij aan de afgevaardigden die hem in de Der-de Stand hadden gekozen, dat het doel van de Staten-Generaal niet was om de natie te hervormen maar ze “wedergeboren te doen worden”. Bijgevolg noemde hij de Nationale Vergadering “de on-schendbare priesterschap van de nationale politiek”, de Verklaring van de Rechten van de Mens “een politiek evangelie”  en de grondwet van 1791 een nieuwe godsdienst “waarvoor mensen bereid zijn te sterven” [17].

Mirabeau was een lid van de Illuminati van Beieren, een geheim genootschap, gesticht in 1776 door Adam Weishaupt, een professor in het canonieke recht aan de universiteit van Ingolstadt in Duits-land. De twee voornaamste bronnen voor onze kennis van de samenzwering van Illuminati van Adam Weishaupt zijn Proofs of Conspiracy van professor John Robinson, voor het eerst gepubliceerd in1798, en de vierdelige studie Mémoires pour servir à l'histoire du jacobinisme van Abbé Augustine Barruel, gepubliceerd in 1799. Ik kan deze boeken aanbevelen. Het doel van de orde was alle godsdiensten te vernietigen, alle regeringen omver te werpen en privé eigendom af te schaffen.

De Russische Revolutie is niet spontaan ontstaan, maar ze was het resultaat van een proces dat ver terug ging. De communistische theoreticus, Antonio Gramsci (1891-1937) vat dit revolutionair proces samen in de formulering “de filosofie van de prakrijk”. “De filosofie van de praktijk is de bekroning van heel deze beweging; (….) het sluit aan bij de band Protestantse Reformatie plus Franse Revolutie. Het is een filosofie die ook politiek is en een politiek die ook een filosofie is” [18].

De verraden Revolutie

Als echter een valse filosofie in politiek wordt omgezet, dat wil zeggen in praktijk gebracht wordt, dan verraadt zij altijd haar uitgangspunten. Slecht de waarheid is coherent in zichzelf. De dwaling is altijd in tegenspraak met zichzelf. In deze zin kan de Revolutie zichzelf alleen realiseren als zij zichzelf verraadt. Net als iedere revolutie was de communistische Oktoberrevolutie een verraden revolutie. Het debat tussen Stalin en Trotsky is veelzeggend. Trotsky beschuldigt Stalin ervan de Revolutie verraden te hebben. Stalin antwoordt dat de praktijk, dwz de verovering en het behoud van de macht, de waarheid van zijn gedachte bewijst. Allebei hebben ze gelijk en allebei hebben ze ongelijk. Die vechten tegen de waarheid, vechten tegen zichzelf.

Met zekerheid kunnen we stellen dat er in de twintigste eeuw geen andere misdaden zijn die te vergelijken zijn met het communisme wat betreft de omvang waarin het verspreid is, wat de gebieden betreft die het aanvaard hebben, wat betreft de mate van haat die het voortbracht. Maar deze misdaden zijn de gevolgen van dwalingen. Na de ineenstorting van de Sovjetunie werden deze dwalingen, alsof ze bevrijd waren van de verpakking die hen bij elkaar hield, als een ideolo-gische pest over het hele Westen verspreid in de vorm van een cultureel en moreel relativisme.

Het relativisme dat nu in het Westen beleden en beleefd wordt vindt zijn wortels in theorieën van het materialisme en het Marxistisch evolutionisme; met andere woorden in de ontkenning van iedere geestelijke realiteit en van ieder stabiel en blijvend element in mens en maatschappij.

Antonio Gramsci is de theoreticus achter deze culturele revolutie  die de dictatuur van het proletariaat omvormt tot de dictatuur van het relativisme. Het is volgens Gramsci de opdracht van het communisme de mensen te brengen tot dat totale secularisme dat de Verlichting had voorbehouden aan een welbepaalde elite. Op het sociale niveau wordt dit atheïstisch secularisme, volgens de woorden van de Italiaanse communist, in de praktijk omgezet door middel van een “volledige secularisatie van het hele leven en alle gewoontes die daarmee verbonden zijn”,  dat is door een absolute secularisatie van het sociale leven dat het voor de communistische “praktijk” mogelijk zal maken de sociale wortels van de godsdienst volledig uit te roeien. Het nieuwe Europa zonder wortels, dat iedere verwijzing naar het christendom uit zijn stichtingspapieren gebannen heeft, heeft het plan van Gramsci tot secularisering van de samenleving volledig gerealiseerd.

Wij moeten erkennen dat de profetie van Fatima, waarin Rusland zijn dwalingen over der wereld zal verspreiden, vervuld is. Door de val van het IJzeren Gordijn was de verspreiding van deze dwa-lingen niet te stoppen. De ontbinding van het communisme heeft het Westen bedorven. Het anti-communisme van zijn kant is verdwenen omdat “erg weinigen in staat zijn geweest de ware aard van het communisme te doorgronden”, zoals waarschuwing van Pius XI in Divini Redemptoris luidde. Tegenwoordig voelt men zich gegeneerd te zeggen dat men anticommunistisch is. Dit is de grootste overwinning van het communisme: dat het zonder enig bloedvergieten ten val is gekomen, zonder tot verantwoording te zijn geroepen, zonder een ideologische aanklacht die de herinnering eraan zou verwerpen.

Vladimir Bukowsky schreef in zijn Judgment in Moscow:

“Iedere gebeurtenis in ons leven, al is het van weinig betekenis, komt onder de beoordeling van een of andere commissie. In het bijzonder als er mensen gedood zijn. Een vliegtuigongeluk, een trein-ramp, een fabrieksongeluk – en deskundigen discussiëren, maken analyses, proberen de mate van schuld te bepalen ( …) zelfs van regeringen of ze ook maar iets te maken hebben met het gebeurde. (….) Maar hier hebben we een conflict waar praktisch ieder land van de wereld mee te maken heeft gehad, dat miljoenen levens en honderden miljarden dollars heeft gekost en dat – zoals zo dikwijls is gezegd een verwoesting op wereldschaal te weeg heeft gebracht, en het is door geen enkel land of internationale organisatie onderzocht.
Is het dan niet verrassend dat wij, bij al onze bereidheid ieder incident te onderzoeken, weigeren de grootste ramp van onze tijd te onderzoeken? Want in ons diepste binnenste kennen we de conclusies al die een dergelijk onderzoek zouden opleveren, zoals ieder gezond iemand heel goed weet wanneer hij in aanraking komt met het kwade. Zelfs als het verstand mooi lijkende logische en uiterlijk acceptabele excuses aanvoert, fluistert de stem van het geweten dat onze neergang begon op het moment dat wij  hebben ingestemd met de “vreedzame coëxistentie” met het kwade.” [19]

Ongelukkigerwijs heeft de katholieke Kerk deze “vreedzame coëxistentie” met het kwaad gepromoot en doet dat nog.

De communistische dictator Fidel Castro, kreeg, toen hij stierf op 26 november 2016,  uit heel het Westen lovende kritiek, zelfs van de katholieke Kerk. Paus Franciscus, de zevende opvolgers van Pius XI, vergeleek in een interview met Eugenio Scalfari het communisme met het christendom en stelde dat ongelijkheid “het grootste kwaad is dat er in de wereld bestaat” [20]. Toch bestaat het wezen van het communisme juist in der onderdrukking van iedere vorm van sociaal verschil en de religieuze uitdrukking van egalitarisme is de oecumenische gelijkstelling van alle godsdiensten, ter-wijl zijn filosofische uitdrukking het ecologisch pantheïsme is.

Paus Bergoglio heeft onlangs in het Vaticaan exponenten van de zogenaamde “volksbewegingen” ontvangen, vertegenwoordigers van de nieuwe Marxistisch-ecologische linkse beweging en hij gaf uitdrukking aan zijn voorliefde voor de pro-marxistische regimes van de gebroeders Castro in Cuba, Chàvez en Maduro in Venezuela, Morales in Bolivia, Rafael Correa in Ecuador en José Mujica in Uru-guay.

Kardinaal Zen, de emeritus bisschop van Hong Kong en de hoogste prelaat van China, beschuldigt in een interview paus Franciscus van de “uitverkoop” van de Chinese katholieken door een overeen-komst te sluiten met de Chinese regering [21].

De dwalingen van het communisme zijn niet alleen over heel de wereld verspreid maar ze zijn doorgedrongen in de tempel van God, als de rook van Satan die het mystieke Lichaam van Christus omgeeft en verstikt.

De rook van Satan in de Kerk

En dat is het niet alleen. In Fatima toonde onze Lieve Vrouw de drie herdertjes een schrikwekkend visioen van de hel waar de zielen van de arme zondaars naar toe gaan en aan Jacinta werd geopenbaard dat het de zonden tegen de zuiverheid was die de meeste zielen in de hel bracht. Wie zou hebben kunnen denken dat honderd jaar later de publieke gelofte van onzuiverheid zou zijn toegevoegd aan de ontelbare zonden van onzuiverheid die worden begaan, in de vorm van de seksuele bevrijding en de invoering van buitenhuwelijkse verbintenissen, zelfs homoseksuele, in de wetten van de belangrijkste volkeren van het Westen?

En wie zou zich hebben kunnen voorstellen dat een pauselijk document, de postsynodale exhortatie Amoris Laetitia, gepubliceerd op 8 april 2016, echtbreuk zou goedkeuren? De goddelijke wet en de natuurwet laten geen uitzonderingen toe. Degenen die theoretiseren over de uitzondering, vernietigen de regel.

In één van de “dubia” die die kardinalen hebben geformuleerd voor de paus, lezen we: “Is het na “Amoris Laetitia” (nr. 301) nog mogelijk te zeggen dat iemand die habitueel in strijd leeft met gebod uit de wet van God, zoals bijv. het gebod dat overspel verbiedt (Vgl. Mt. 19, 3-9), dat hij of zij zich bevindt in een objectieve situatie zware habituele zonde?”

Het feit dat tegenwoordig een dergelijke twijfel aan de paus en aan de Congregatie  voor de Geloofsleer kan worden voorgelegd, geeft aan hoe verschrikkelijk ernstig en diep de crisis is waarin de Kerk gedompeld is.

Kardinaal Kasper en andere pastores en theologen hebben gezegd dat de Kerk haar evangelische boodschap moet aanpassen aan de praktijk van de tijd. Maar het primaatschap van de praktijk over de leer is het hart van het marxistisch-leninisme. En als Marx stelt dat het de opdracht van de filosofen is niet de wereld te kennen maar haar om te vormen, houden tegenwoordig veel theologen en pastores dat het de taak van theologen niet is de waarheid te verspreiden maar die te herinterpreteren in de praktijk. Wij moeten dus niet de gewoontes van de christenen hervormen om ze terug te brengen tot de leer van het evangelie, maar wij moeten het evangelie aanpassen aan de heteropraxie van de christenen.

Tenslotte zal mijn Onbevlekt Hart zegevieren

Het tegengif tegen de dictatuur van het relativisme is de leerstellige en morele zuiverheid van het Onbevlekt Hart van Maria. Het zal onze Lieve Vrouw zijn en niet de mens die de dwalingen die ons bedreigen zal vernietigen. De hemel evenwel heeft gevraagd om de concrete medewerking van de mensheid.

Onze Lieve Vrouw zegt dat de voorwaarden om de kastijding te ontlopen zijn: een publieke en plechtige toewijding van Rusland aan haar Onbevlekt Hart door de paus in eenheid met alle bisschoppen van de wereld en de praktijk de eerherstellende communie op de eerste zaterdagen van de maand.

Het Oecumenisch Concilie Vaticanum II zou een geweldige gelegenheid geweest zijn om aan het verzoek van Onze Lieve Vrouw gehoor te geven. In 1965 hebben 510 aartsbisschoppen en bisschoppen uit 78 landen een petitie getekend waarin ze de paus vroegen om in eenheid met de concilievaders de hele wereld toe te wijden aan het Onbevlekt Hart van Maria, en op een speciale manier Rusland en de andere volken die door het communisme overheerst werden. Paulus VI echter besteedde er geen aandacht aan. 
Pius XII en Johannes Paulus II hebben gedeeltelijke toewijdingen verricht van Rusland of van de wereld, vruchtbaar en niet zonder uitwerking, maar onvolledig.

Benedictus XVI richtte op 12 mei 2010 in de kapel van de verschijningen een gebed van vertrouwen tot onze Lieve Vrouw en vroeg haar om bevrijding “van elk gevaar dat ons bedreigt”. Maar ook de-ze handeling was onvolledig.

Zij die Fatima toegewijd waren hoopten op iets meer van paus Franciscus in vergelijking met zijn voorgangers, maar zij werden teleurgesteld. In zijn Mariale handeling van october 2013 vermeldde de paus noch het Onbevlekt Hart noch de wereld, noch de Kerk, laat staan Rusland. Paus Franciscus gaat 13 mei aanstaande naar Fatima. Wat zal hij daar zeggen en doen?

De toewijding van Rusland is nog steeds niet geschied, de praktijk van de eerherstellende communie is niet verspreid; en bovenal is de sfeer waarin we zijn ondergedompeld een geest van decadent hedonisme dat zich uit in het toegeven aan ieder plezier en verlangen zonder rekening te houden met morele wetten. Wie kan dan stellen dat de profetie van Fatima vervuld is en dat de grote gebeurtenissen, die door onze Lieve Vrouw in 1917 zijn aangekondigd, achter ons liggen?

In Fatima heeft onze Lieve Vrouw de hiërarchie van de Kerk niet alleen om publieke handelingen gevraagd. Naast deze noodzakelijke handelingen dient er een diepe geest van innerlijke bekering en boete te zijn waaraan het derde geheim ons heeft herinnerd in de drievoudige oproep van de engel tot het doen van boete.

Boete betekent allereerst berouw, een geest van schuldbesef dat ons de ernst doet beseffen van de zonden die door ons en anderen begaan zijn en dat ons die zonde uit heel ons hart doet ver-foeien. Boete is een leerstellige en morele herziening van al de dwalingen die in de laatste eeuw door de Westerse maatschappij zijn omarmd. De boodschap van Fatima herinnert er ons met nadruk aan dat het alternatief voor boete een verschrikkelijke bestraffing is die er voor de mensheid dreigt.

Wil de wereld deze bestraffing ontlopen dan moet ze haar geest veranderen maar dat kan ze niet als ze niet de mateloosheid wil erkennen van de zonden die begaan zijn, te beginnen met de invoering van de  massamoord en de homoseksuele verbintenissen in wetten. Allebei zijn dit wetten die rechtstreeks ingaan tegen God, de Schepper van de natuur: zonden zoals de catechismus ons leert die tot de hemel roepen om wraak, die met andere woorden een grote kastijding afroepen.

Zonder berouw kan de kastijding niet tegengehouden worden. Zonder verwijzing naar deze kastijding is de boodschap van Fatima ontdaan van zijn diepe betekenis.

Boete betekent berouw; berouw betekent afschuw en haat jegens de zonde: de haat tegen de zonde moet er ons toe aanzetten de zonde te bevechten en als de zonde publiek is, moet ze ons aanzetten tot publieke actie, het bestrijden van de wortels en gevolgen van het kwaad in de samenleving. Daarom is deze oproep tot boete in Fatima ook een oproep de dwalingen te bestrijden die tegenwoordig het geheel van de samenleving bederven.

De boodschap van Fatima is niet alleen een anticommunistische boodschap; het is ook een antilibe-rale en antilutherse boodschap. De dwalingen van Rusland immers komen voort uit de dwalingen van de Franse Revolutie en het Protestantisme.. Zij zijn de dwalingen van een antichristelijke revo-lutie waartegen de katholieke contrareformatie zich te weer stelt. Het is zoals graaf de Maistre stelt: dit is geen revolutie in de tegengestelde richting, maar het is het tegengestelde van een revo-lutie in al zijn politieke, culturele en godsdienstige aspecten [22].

Fatima gaat direct in tegen 1917, 1717 en 1517. Wij willen geen van deze datums vieren.

Sta mij toe een openbaring van onze Lieve Vrouw in Fatima in herinnering te roepen die we pas vijf jaar geleden leerden kennen; precies in 2013 toen de Carmel in Coimbra het boek publiceerde Um Caminho sob o olhar de Maria.

Rond vier uur in de namiddag van 3 januari 1944 drong onze Lieve Vrouw er in de kloosterkapel van Tuy, voor het tabernakel, bij zuster Lucia op aan de tekst van het derde geheim op te schrijven en zuster Lucia schrijft:

“Ik voelde mijn geest overspoeld door een mysterie van licht dat God is en ik zag  en hoorde in Hem de punt van een lans als een vlam die zich losmaakt, de as van de aarde raakt en zij siddert: bergen, steden, dorpen en gehuchten met hun inwoners worden begraven. De zee, de rivieren en de wolken treden buiten hun grenzen, treden buiten hun oevers, lopen over en slepen in een draaikolk woningen en ontelbare mensen mee, het is de zuivering van de wereld van de zonde waarin zij ondergedompeld is. Haat en eerzucht lokken de vernietigende oorlog uit. Daarop voelde ik mijn hart sneller kloppen en in mijn geest een zachte stem die zei: ‘In de tijd slechts één geloof, slechts één doopsel, slechts één Kerk, Heilig, Katholieke, Apostolisch. In de eeuwigheid de hemel!’ Dat woord ‘hemel’ vervulde mijn ziel dermate met vrede en geluk dat ik lange tijd bijna zonder mij er rekenschap van te geven bleef herhalen: ‘de Hemel! De Hemel!’ [23].

Onze Lieve Vrouw herinnert ons eraan dat er een verschrikkelijke kastijding dreigt voor de mensheid en dat het belijden van het katholieke geloof in zijn totaliteit noodzakelijk is in de dramatische tijd waarin wij leven. Eén Geloof, één Doopsel, en één Kerk. We moeten de Kerk niet verlaten, we moeten tot haar terugkeren en in haar leven en sterven omdat er buiten de Kerk geen redding is. Buiten haar poorten is slechts de ontroostbare afgrond van de hel. De keuze blijft die tussen hemel en hel die elk hun eigen voorsmaak hebben op deze aarde. De hel voor de volkeren is: atheïsme, anarchisme, een egalitaire maatschappij. Het Paradijs voor de volkeren is: matig, hiërarchisch,  heilig, christelijke beschaving.

Wij veroveren de hemel op aarde door te strijden ter verdediging van de ware Kerk, die zo vaak in de steek gelaten wordt ook door geestelijken.

En de uiteindelijke uitroep: “Hemel! Hemel!” lijkt te verwijzen naar de dramatische keuze tussen de Hemel, de plaats  waar de zielen die gered zijn eeuwige vreugde bereiken, en de hel, de plaats waar de verdoemden in alle eeuwigheid lijden.

Die aan de dood willen ontkomen, in de tijd en in de eeuwigheid, hebben slechts één weg voor zich: vechten tegen de ongeordendheden in de moderne wereld; in hun leven en in te samenle-ving de eeuwige beginselen van de natuurlijke en christelijke orden bevestigen. Dit was de weg die veel heiligen hebben gekozenen. Zij moeten onze voorbeelden zijn zoals Maximiliaan Kolbe (1894-1941).

Op 17 oktober 1917 aan de vooravond van de Russische Revolutie en zonder iets te weten van de verschijningen in Fatima, stichtte de jonge Poolse Franciscaan De Soldaten van de Onbevlekte om de vrijmetselarij te bestrijden die de 200ste verjaardag van de stichting van de Grootloge van Londen vierde met godslasterlijke parades door de straten van Rome. De H. Maximiliaan Kolbe is een van de heiligen die overwinning van het Onbevlekt Hart van Maria hebben geprofeteerd.

De overwinning van het Onbevlekt Hart van Maria, wat ook het Rijk van Maria is, aangekondigd door veel bevoorrechte zielen, is niets anders dat de overwinning in de geschiedenis van de natuurlijke en christelijke orde, die door de Kerk bewaard is. Onze Lieve Vrouw kondigde deze overwinning aan als het uiteindelijke resultaat van een lange beproeving, van tragische dagen van boete en strijd, maar ook van oneindig vertrouwen in haar belofte.

Laten we ons dan tot haar keren op dit eeuwfeest van haar verschijningen en haar vragen om haast maken op dit ogenblik, door ons te maken tot een werktuig, in deze tijd, van haar overwinning op de Revolutie: super Revolutionem victoria in diebus nostris en dat is hetzelfde als:

Tenslotte zal haar Onbevlekt Hart overwinnen.


[1] St. Thomas Aquinas, Summa Theologiae, II-II, 174, 6 ad 3.
[2] Robert Conquest, Reflections on a ravaged Century, W. W. Norton & Company, New York 2001.
[3]  Benedict XV, Letter of 1 August 1917, in AAS IX (1917) p.421-423.
[4] Ferenc Fejtő,  Requiem pour un empire défunt, Lieu Commun, Paris 1988, pp. 308, 311
[5] Alexander Solzhenitsyn, Lenin in Zurich, Book Club Associates, London 1976.
[6] Anthony Sutton,Wall Street and the Bolshevik Revolution,  Arlington House, New Rochelle  1974, p. 22
[7] Sutton,op. cit., p. 25
[8] Sutton,op. cit., pp. 86-88
[9] John Reed,Ten Days that Shook the World, Boni and Liveright, New York 1919, p. 112
[10]Tesi su Feuerbach, tr. it. in Feuerbach-Marx-Engels,Materialismo dialettico e materialismo storico, a cura di Cornelio Fabro, La Scuola, Brescia 1962, pp. 81-86
[11]Martins dos Reis,O Milagre do Sol e o Segredo de Fátima, Ed. Salesianas, Porto, 1966
[12] Frederick Engels, The Development of Socialism. From Utopia to Science, 1878,  tr. tr. it. Editori Riuniti, Roma 1958, pp. 15-17.
[13] George H. Williams, The Radical Reformation, Westminster Press, Philadelphia 1962
[14] Plinio Correa de Oliveira,Revolution and Counter-Revolution, The American TFP, Hanover, PA, 2002, p. 25
[15] Richard M. Weaver, Ideas have consequences, The University of Chicago Press, Chigago & London 2013.
[16] Margaret C. Jacob, The Newtonians and the English Revolution, Cornell University Press, Ithaca 1976
[17] James H. Billington, Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith, Basic Books 1980, pp. 19-20. 
[18]Antonio Gramsci,Quaderni dal Carcere, [Prison Notebooks] edizione critica dell'Istituto Gramsci, by Valentino Gerratana, Einaudi, Torino 1975, vol. III, p. 1860
[19] Vladimir Bukovsky, Gli archivi segreti di Mosca, tr. it., Spirali, Milano 1999, pp. 62, 65.
[20] La Repubblica, November 11th 2016.
[21]LifeSiteNews  22nd February 2017.
[22] Joseph de Maistre, Considérations sur la France, cap. X, 3, in Œuvres complètes, Vitte, Lyon-Paris 1924, t. I, p. 157
[23] Carmelo de Coimbra,Um Caminho sob  o olhar de Maria, Ediçoes Carmelo, Coimbra 2012, p. 267

Vertaling C. Mennen pr
Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten