Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten



De voormalige nuntius Carlo Maria Viganò onderbouwt zijn beschuldigingen, dat de “verdorvenheid de top van de kerkelijke hiërarchie bereikt heeft”, met eigen ervaringen en getuigenverklaringen. In het centrum van zijn elf bladzijde tellende “Testimonianza” staat de ondertussen afgezette kardinaal en nauwe adviseur van de paus Theodore McCarrick die hij in zijn tijd als nuntius in Washington van 2011 tot 2016 nader heeft leren kennen. Viganò noemt hem een homoactieve  “seriedader”, die in zijn veertig jaren als bisschop een groot aantal afhankelijke seminaristen seksueel uitgebuit heeft. Dit feit heeft hij, naar zijn zeggen, in juni 3013 aan paus Franciscus meegedeeld. Ondanks die wetenschap heeft Franciscus de door paus Benedictus opgelegde sancties tegen de misbruikbisschop stilzwijgend opgeheven en hem zelfs als nauwe adviseur met officiële missies belast. Met de aanklacht van een toedekken en zelfs het ondersteunen van klerikale en curiale personen die zich aan misbruik schuldig maken, motiveert Viganò zijn eis dat de paus “in overeenstemming met het aangekondigde zero-tolerance-principe” samen met de bisschoppen kardinalen die zelf misbruikers waren of die dit ondersteund hebben, moet aftreden.

Het corrupte systeem Bergoglio

Franciscus reageert op de zware beschuldigingen volgens het devies: doen alsof je neus bloedt, zwijgen en uitzitten. Dat is een reactie die het ambt onwaardig is en die zijn beschadigde reputatie niet zal redden. Want de waarheid van het Systeem Bergoglio komt aan het licht – hier verduidelijkt door het voorbeeld van de US-bisschoppen. De homoseksueel actieve kardinaal McCarrick liet in 2006 als zijn opvolger in Washington de cover-up-bisschop Donald Wuerl benoemen, die als vroegere bisschop van Pittsburgh/Pensylvania onder zware beschuldigingen ligt. In Rome bewerkte de drukke prelaat met zijn invloed bij paus Franciscus aldus dat in 2013 kardinaal Raymond Burke in Congregatie voor der Bisschoppen werd vervangen door Wuerl. Voortaan had McCarrick via het gremium in de Curie dat de bisschoppen uitkiest, invloed op de benoeming van US-bisschoppen.
Op zijn aanbeveling zorgde Wuerl ervoor dat de links-liberale bisschoppen Blase Cupich (ook als homovriendelijk bekend) en Joseph Tobin de belangrijke bisschopszeteld van Chicago en Newark bezetten. Tenslotte zorgden McCarrick en Wuerl voor de benoeming van Kevin Farrel tot leider van het pas opgerichte Dicasterie voor leken, gezin en leven. Farrel heeft als vroegere vicaris-generaal en hulpbisschop van Washington en tevens huisgenoot van McCarrick met zekerheid de homoseksuele uitbuiting van seminaristen meegekregen. Met zijn zwijgen kocht hij zich een promotie. Hij toont zich als promotor van homoseksuelen in publicaties en het Wereldgezinstreffen in Dublin. De paus heeft de ontwikkeling van netwerken van de homo-lobby in de Curie door het vergroten van onderlinge carrièrekansen begunstigd. Een bijzondere relatie had Franciscus met McCarrick door wat er rond zijn keuze gebeurde. De prelaat hoorde tot de kring van de St.-Gallenmaffia, zoals ze zichzelf noemden en die met hun netwerken de keuze van Jorge Bergoglio tot paus georganiseerd hebben. Daarvoor toonde zich de gekozene dankbaar. Een dergelijke uitwisseling van gunsten heet gewoonlijk corruptie.

De links-katholieke agenda heeft prioriteit boven de zero-tollerance

Een ander patroon van hoe de paus zich gedraagt ten aanzien misbruikplegers is waar te nemen met betrekking tot hun links-ideologische standpunt.
* McCarrick maakte zich door de tijd heen geliefd als linksliberale partijganger. Hij wist met daklozen net zo goed om te gaan als met de linkse Oostkustelite in de politiek en in de media. Dat schreef Matthias Rüb in zijn artikel in de Frankfurter Algemeine Zeitung: “De Harvey Weinstein van de katholieke Kerk”. Door deze habitus werd hij voor de agenda van paus Franciscus interessant, zodat hij diens kerkelijke machtsmisbruik door seksuele uitbuiting maar tussen haakjes zette.
* Op dezelfde wijze gedroeg de paus zich ten aanzien van de Italiaanse misbruikpriester Mauro Inzoli, die in 2012 door paus Benedictus uit de priesterstand ontslagen werd. In 2014 rehabiliteerde Franciscus de invloedrijke homoseksueel tegen het advies van de Congregatie voor de Geloofsleer in. Blijkbaar liet Bergoglio zich leiden door bewondering voor Inzoli’s  landelijke initiatieven om levensmiddelen onder armen te verdelen.
* Verder kunnen de homo-pedofiele priester Don Milano noemen. Die had vóór het Concilie een antiautoritaire opvoedingscommunie gesticht naar het voorbeeld van de Odenwaldschule en met dezelfde pedocriminele misbruikgevolgen. Franciscus prees de progressieve geestelijke als voorbeeldige priester.
* Reeds als aartsbisschop van Buenes Aires had Bergoglio de notoire misbruikpater Julio Cesar Grassi gedekt. In een juridisch rapport, in opdracht van Jorge Bergglio,werden de minderjarige slachtoffers van Grassi als leugenaars weggezet en door de aartsbisschop nooit gehoord. In de plaats daarvan geloofde Bergoglio tot aan de veroordeling de feitelijke leugens van de misbruikpleger. Die was een favoriet van de linkse mediaoligarchen vanwege zijn projecten voor kinderen uit kwetsbare omstandigheden.

Deze voorbeelden geven aan dat voor paus Franciscus de doorvoering van zijn links-politieke agenda prioriteit had boven de zero-tolerance-houding tegenover kerkelijke misbruikplegers. Kardinaal Blase Cupich bevestigde deze inschatting met de opmerking dat de paus zich met zijn migratie- en milieuagenda met belangrijker zaken moest bezig houden dan in “ieder konijnenhol” (naar misbruik en cover-up) te zoeken.

Barmhartigheid voor pedocriminele homosekspriesters bij de allerarmsten.

Het fatale patroon van het Systeem Bergoglio, cover-up van misbruikdelicten uit barmhartigheid bij links-katholieke clerici, is ook door kardinaal Donald Wuerl in praktijk gebracht. Dat bracht onlangs het rapport van de Grand Jury van Pennsylvania aan het licht. Als aartsbisschop van Pittsburgh bedekte Wuerl bij de dood van een homo-pedofiele priester diens wandaden met de mantel van de barmhartigheid. De gestorvene was volgens het bisdom “als zielzorger onder de armsten der armen werkzaam” geweest. In feite had pater George Zirwas een misbruikgroep van vier priesters georganiseerd. Hun misdaden beging de homoseksuele misbruikgroep aan geslachtsrijpe jongens in sacristieën en pastorieën. De bevoegde bisschop Wuerl verplaatste Zirwas om de twee jaar naar andere parochies – terwijl hij weet had van de geruchten over diens misbruik. Tenslotte hielp Wuerl hem met een verhuizing naar Miami en dan naar Havana aan vervolging door de staat te ontkomen – en dat met een verhoogd salaris voor de zogenaamde priester-voor-de-armen. In feite leidde Zirwas een losbandig leven in Cuba. Hij bracht Amerikaanse sekstoeristen met Cubaanse prostituees van beiderlei kunne samen. Een jaloerse callboy, die Zirwas tijdens de nachtdienst van zijn voornaamste vriend ontvangen had, vermoordde de 47-jarige in zijn liefdesbed. Toch noemde Wuerl hem een goed mens en een goede priester. De kardinale toedekker van misbruik is intussen werkzaam in vijf pauselijke congregaties. Het schandaal heeft werkelijk de top van de kerkelijke hiërarchie bereikt.

Het relativeren van zware zonden sinds het Concilie

Volgens het onlangs gepubliceerde onderzoeksrapport van Pennsylvania hebben in een tijdspanne van 70 jaar 300 priester ongeveer 1000 kinderen en jongeren misbruikt. Het gros van de wandaden lag in de postconciliaire decennia van 70er en 80er jaren. Na het Concilie hadden theologen en bisschoppen de heldere seksuele moraal afgezwakt. Ook de gevolgen van de zonden in de vorm van kerkelijke straffen en het goddelijk oordeel werden betwist. Volgens de toen nieuwe autonome moraal, resp. situatiemoraal moest het individuele geweten de menselijke maat voor zondigheid en zelfrechtvaardiging zijn. Daarmee was de bodem bereid voor het licht opvatten van de zwaarste zonden – ook door de bisschoppen. Kardinaal McCarrick verraadde het minimaliseren van de zonde al in zijn manier van spreken. Tegen nuntius Viganò zei hij dat hij “misschien de fout begaan had in zijn huis met een paar seminaristen in hetzelfde bed geslapen te hebben”.
Paus Franciscus heeft de relativering van de kerkelijke seksuele moraal met zijn postsynodaal schrijven Amoris Laetitia voortgezet: echtbreuk en het daarin volharden is niet per se een zware zonde. Men moet afzonderlijke gevallen in hun situaties onderscheiden. De Dubia-vragen naar de kerkelijke leer betreffende absoluut geldende normen, die zonder uitzondering in zich slechte handelingen verbieden, laat Franciscus onbeantwoord en daarmee in het ongewisse. Maar ten aanzien van de vele pedocriminele handelingen van clerici heeft de Kerk juist nu een pauselijke bekrachtiging van de norm nodig: misbruik van kinderen en jongeren is altijd een in zich slechte handeling, een doodzonde. Maar deze kerkelijke norm heeft Franciscus lichtvaardig buiten werking gesteld. Ook daarom volgt hij het zero-tolerance-principe niet consequent maar flexibel.

Franciscus stimuleert misbruik van het geweten

Volgens Amoris Laetitia staat boven de objectieve zedelijke norm, die tot “inspiratiebron” gedegradeerd wordt, het subjectieve geweten. Het kan in verband met “de concrete complexiteit van de begrenzingen” (AL 303) tot het inzicht komen dat God ook een volharden in de zonde kan goedkeuren met een dynamische gerichtheid op de groei in het goede. Deze schandalige morele pretentie van de subjectieve gewetensbeslissing, allereerst geformuleerd ten aanzien van echtbreuk bij hertrouwen, kan ook als zelfrechtvaardiging door pedocriminelen gebruikt worden zoals dat in de seculiere seksuologie van de 80er jaren gebruikelijk was. Als paus Franciscus onlangs in zijn: "Brief aan het volk Gods” het seksueel misbruik meerdere malen als “misbruik van geweten” kenmerkt, moet hij het feit onder ogen zien dat hij zelf in Amoris Laetitia het misbruik van het geweten geëist en bevorderd heeft.

Driekwart van het misbruik in de Kerk homo-actieve clerici

Het John Jay criminologisch instituut van de universiteit van de stad New York heeft in diverse studies de misbruikgevallen van de US-bisdommen onderzocht. In de rapporten van 2004, 2011 en 2016 was men het er over eens dat 78 tot 80 procent van de kerkelijke gevallen van misbruik door homoseksuele clerici gepleegd werden. Dit kon door de leeftijd van de slachtoffers bevestigd worden: 90 procent kinderen na de puberteit en jongeren. Slechts 4 procent van de daders was pedofiel. Uit de empirische data van de universiteitsstudies kunnen we een duidelijk oordeel vellen: de gevallen van misbruik in de Kerk zijn voor meer dan driekwart door actieve-homoseksuele priesters veroorzaakt. Men kan hieruit ook concluderen dat de heteroseksueel georiënteerde priesters vrij te pleiten zijn. Van de ongeveer 4500 niet homoseksuele clerici in Pennsylvania waren ca eeneneenkwart procent verwikkeld in gevallen van misbruik.

In de totale maatschappij noemen zich volgens de Emnid-studie twee procent mannelijk homoseksueel geörienteerd. Bij priesters van de katholieke Kerk zal het aandeel duidelijk hoger liggen – zoals in alle organisaties met een groter aandeel mannen. Maar bij de plegers van misbruik zijn de homoseksuele daders met een veelvoud van hun proportioneel aandeel in de priesterklasse betrokken. Dat is ook in de Duitse bisdommen zo. De misbruikplegers op het Canisiuscollege, het Ettalinternaat en ander katholieke instituten waren net zo goed homoseksuelen als in het Odenwald- en Helene-Lange-Schule. Deze samenhang wordt tot nu toe door de politiek en door de media met opzet genegeerd. In de NDR-film “Das Schweigen der Männer” uit 2015 werden tien geslachtsrijpe jongens als slachtoffers van misbruik door clerici voorgesteld, maar er was niet één keer sprake van homoseksuele daders. Ook in de Kerk wint het de censuur van de homofiele politieke correctheid. Ook paus Franciscus vermeldt in meer pagina’s lange Brief aan het Volk Gods niet één keer de homoseksualiteit. Dat is een verder toedekken van overduidelijke feiten.

Franciscus als medeplichtige van pro-homoseksuele prelaten en regeringen

En de paus is op de hoogte van de activiteiten van de kerkelijke homolobby onder seminaristen, priesters, bisschoppen en kardinalen. Van paus Benedictus heeft Franciscus een lijvig dossier over homonetwerken en –clubjes in de Kerk ontvangen – zonder daaruit consequenties te trekken. Het strikte bevel van Benedictus om wereldwijd geen homomannen die deelnemen aan de gay-cultuur in de seminaries aan te nemen, bracht Franciscus bij de Italiaanse Bisschoppenconferentie tot alleen nog maar een aanbeveling terug. Tegelijkertijd ondersteunt de paus pro-homosekuele kardinalen zoals Kevin Farell die op de Wereldgezinsconferentie zorgde dat de kerkelijke homolobby kon spreken en invloed kreeg. De uitgenodigde homo-lobbyist James Martin sj kreeg van de Ierse katholieken, die voor het homohuwelijk gestemd hadden, langdurige bijval. Gaat de agenda van Franciscus in deze richting? Dan zou in ieder geval verklaarbaar zijn dat de zuivering van de Kerk van homoseksuele misbruikplegers en homo-netwerken niet in zijn plannen past.

De volgende observaties duiden erop dat de paus pro-homoseksuele krachten begunstigt. Franciscus weigerde diverse keren steun aan de massale beweging van katholieken tegen de invoering van het homo-huwelijk. Dat was al zo in Argentinië, als kardinaal Bergoglio in 2010 de katholieke leken aanraadde niets te ondernemen tegen de legaliseringscampagne van de regering Kirchner. Voor de Franse massabeweging Manif pour tous had Franciscus al even weinig woorden van ondersteuning over en hij had geen tijd hun leiders te ontvangen evenmin was dat het geval bij de twee miljoen die in Rome bij Family Day demonstreerden tegen het homohuwelijk. Bij zijn bezoek aan de VS liet Franciscus foto’s publiceren vaan een “hartelijke” ontmoeting met ex-leerling en zijn homo-vriendje, terwijl hij over de publicaties van zijn ontmoeting met de moedige ambtenaar van de burgerlijke stand, Kim Davis, “woedend” was. Davis had de medewerking aan het homohuwelijk uit gewetensgronden geweigerd. Terwijl de paus het katholieke verzet tegen het homohuwelijk dat tegen het natuurrecht is, minimaliseert of verhindert, wordt hij een medeplichtige van pro-homoseksuele regeringen en van de sponsoren van de homocampagnes.

Het pauselijke zwijgen op eenvoudige vragen is arrogant clericalisme. Het zet het decennialang  verzwijgen van misbruik voort.

Zoals we in het begin hebben vermeld, wil Franciscus aan de beschuldigingen van Carlo Maria Viganò met doodzwijgen voorbijgaan zoals hij ook deed met de Dubia-vragen van de vier kardinalen. Maar in dit geval gaat het niet om theologische basisvragen. Nu liggen de goed onderbouwde uitspraken van een curie-insider op het bureau van Franciscus: dat hij namelijk al jaren wist van het seksuele machtsmisbruik van kardinaal McCarrick, maar desondanks sancties tegen hem ophief en hem zelfs bevorderde. Deze zwaarwegende beschuldigingen van cover-up en medeplichtigheid zijn ofwel waar ofwel onwaar. De katholieken uit heel de wereld hebben het recht te weten of die beschuldigingen aan het adres van hun paus waar zijn niet. 30.000 katholieke vrouwen hebben een reactie van de paus op de beschuldiging van toedekken van het misbruik door een van zijn nauwste medewerkers geëist. Het weigeren van een antwoord is zelf arrogant klerikalisme. Erger nog. “Zal nou werkelijk na decennialang zwijgen over seksueel geweld opnieuw zwijgen het officiële antwoord zijn?”vraagt Christian Geyer in de FAZ zich af. En Viganò vult aan: “De wet van het zwijgen (ol’Omertà) waardoor bisschoppenen priester ten nadele van hun gelovigen zichzelf beschermd hebben, moet doorbroken worden.”
De paus heeft de plicht tot spreken en tot verantwoording, anders beschadigt hij het pausambt. En alleen Franciscus kan de waarheidsvraag ten aan zien van de feiten die te berde gebracht zijn, beantwoorden. Daarom is het een onzuivere uitwijkingsmanoeuvre om de journalisten te vleien dat zij met hun deskundigheid alleen door te lezen de juistheid of de onjuistheid van de tekst zouden kunnen vaststellen. Ook Bisschoppenconferenties maken zich schuldig als zij de paus met loyaliteitsverklaringen ontlasten zonder aan te dringen op zijn plicht tot antwoorden.

Pauselijk cover-up ook met de Brief aan het Volk van God

Paus Franciscus had met het oog op het misbruikrapport van Pennsylvania een “Brief aan het volk van God” geschreven. De tekst bevat verder toedekken door het verzwijgen van man en paard: noch de driekwart meerderheid aan homoseksuele misbruikpriesters wordt benoemd noch de cover-up bisschoppen en kardinalen. In plaats daarvan presenteert Franciscus een zweverig construct met de naam “Klerikalisme” als schuldig aan het misbruik.

Maar waren het niet veel priesters van de straat naar de smaak van Bergoglio, bij wie de reuk van de schapen snel met de lavendelgeur van de homopedofiele huurling overdekt werd? De paus wil de strijd tegen de geestelijke corruptie (?) en de laster. Hoe zullen bij een dergelijke verschuiving van oorzaken en misttactieken het misbruik van priesters in de toekomst verhinderd worden? Franciscus spreekt van schaamte en schuld van de Kerk maar zijn eigen schuldaandeel wijst hij van de hand, van de schaamteloze misbruik- en cover-upmentaliteit van hoge prelaten leidt hij de aandacht af. Is het niet absurd dat de katholieke leken door bidden en vasten het abces van et klerikale misbruik moeten helen, terwijl het falen van hoge clerici niet eens benoemd wordt? Had de brief van de paus niet direct aan de priesters en de bisschoppen gericht moeten worden? Daarbij moet zeker vermeld worden dat de overgrote meerderheid van de priesters trouwe herders en zielzorgers zijn. Maar juist zij worden opgeroepen het morele kankergezwel van het misbruik in hun eigen rijen niet langer te dulden. De strategie van het zwijgen tot nu toe moet in luid aanklagen, oordelen en veroordelen van de zonde (niet van de zondaar) worden veranderd. Basis daarvoor moet het dreigwoord van Jezus zijn: “Wie een van deze kleinen, die in mij geloven, tot het kwade verleidt, voor hem was het beter, wanneer hij met een molensteen om de hals in de diepte van de zee geworpen werd”(Mt. 18, 6)

Maar dergelijke bijbelse straf- en oordeelstoespraken tegen doodzonden en onberouwvolle zondaars zijn na het Concilie en met name bij paus Franciscus uit de verkondiging verwijderd. Met het zetten van sola misericordia  boven het goddelijk oordeel en de goddelijke gerechtigheid heeft hij ook de legitimiteitsbasis van kerkelijke veroordelingen en straffen voor misbruikplegers beschadigd.

Vertaling C. Mennen pr
Het “Systeem Bergoglio” werkt cover-up en misbruik in de hand

door Hubert Hecker