Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten


Er voltrekt zich momenteel nog geen formele maar wel een reële scheuring in de katholieke Kerk. Het gaat hier om alle terreinen van het kerkelijke leven maar vooral geconcentreerd op de kwestie rond huwelijk en gezin

Een duidelijk symbool van dat zich voltrekkende schisma zijn de twee bijeenkomsten rond huwelijk en gezin in Dublin. Aan de ene kant heb je de officiële bijeenkomst, georganiseerd door kardinaal Farrel, prefect van het pauselijke dicasterie voor Leken, Gezin en Leven. Deze kardinaal Farrel was oorspronkelijk lid van de Legionairs van Christus waarvan de stichter Marcial Maciel schuldig is bevonden aan allerlei seksuele vergrijpen binnen en buiten zijn congregatie. Farrel was een belangrijk man in de congregatie maar hij beweert dat hij Maciel praktisch nooit ontmoet heeft en geen enkele weet had van zijn misdaden. Later verliet hij de legionairs en werd in 1984 geïncardineerd het bisdom Washington DC. Daar werd hij hulpbisschop onder kardinaal McCarrick die zo pas uit de kardinaalsstand is gezet vanwege een leven van homoseksueel misbruik van, onder anderen, seminaristen. Farrel woonde zes jaar met McCarrick in één huis maar zegt nu nooit iets gemerkt te hebben van diens homoseksuele escapades, ja er zelfs nooit van gehoord te hebben. Er is niemand in Amerika die dat gelooft. Deze Farrel heeft er persoonlijk voor gezorgd dat op de ontmoeting met de gezinnen de Amerikaanse Jezuïet James Martin werd uitgenodigd. Deze is een vurige voorstander van acceptatie van homo’s in de Kerk en van het aanpassen van de kerkelijke leer in dezen. Hij heeft ook veel begrip voor homoseksuele priesters. Martin heeft in Dublin opgeroepen praktiserende homoseksuelen in de kerk communie te laten uitdelen om te laten zien dat ze erbij horen. Het zullen niet allemaal heterodoxe modernisten zijn, die deze officiële ontmoeting van de gezinnen bezoeken maar de organisatie is duidelijk een vertegenwoordiging van die modernistische richting die huwelijk en gezin in onze tijd toch wat breder willen zien (in de richting van homohuwelijk en ongehuwde gemeenschappen “die ook zoveel goeds in zich bevatten”) zoals men ook in de stukken rond de gezinssynode naar voren heeft willen laten komen.
Tegelijk is er in Dublin een conferentie voor gezinnen georganiseerd door de Lumen Fidei Instituut dat een orthodox katholiek tegenwicht wil bieden tegen de grote bijeenkomst met liberale sprekers. Op deze katholieke bijeenkomst spreken kardinaal Burke, bisschop Athanasius Schneider, prof Weinandy, prof. Stephane Mercier etc.

Johannes Paulus II heeft indertijd de Pauselijke Academie voor het Leven opgericht. Hierin zaten allerlei geleerden van diverse disciplines die allemaal principiële verdedigers waren van het menselijk leven van de aanvang tot aan het einde. Paus Franciscus heeft alle leden naar huis gestuurd, de doelstelling “ecologisch” verbreed en alleen hen herbenoemd die wat “flexibeler” waren. Daarnaast zijn er atheïsten in benoemd en een anglicaan die vindt dat abortus voor de tweede maand nog wel kan. Ondertussen is er, los van de kerkelijke structuren, een nieuwe Academie voor het leven Johannes Paulus II (John Paul Academy for Human Life, JAHLF)  opgericht waarvan prof Seifert, voormalig lid van de pauselijke Academie de voorzitter is. Ook hier voltrekt zich het schisma.

Ook ten aanzien van de conclusie uit Amoris Laetitia dat hertrouwd gescheidenen al dan niet te communie kunnen, voltrekt zich een scheuring. Het gaat daar niet om een kleinigheid. De vraag is namelijk: kun je in staat van doodzonde biechten en communiceren terwijl je niet van zins bent een einde te maken aan die doodzonde? Volgens paus Franciscus, en in zijn kielzog bijv. de Maltezer en Duitse bisschoppen en diverse afzonderlijke bisschoppen, kan dat; volgens een groot gedeelte van de bisschoppen en de gelovigen kan dat niet en mag je de praktijk (de pastoraal) niet zo veranderen) dat de leer dode letter wordt.

Velen zijn bang dat dit nog lang het einde niet is. De paus en velen met hem (en dat is een erfenis van de zestiger jaren van de vorig eeuw) vinden dat de Kerk zich meer moet aanpassen aan het moderne levensgevoel. Daarom halen ze ook overal heidenen bij zoals ook nu bij de voorbereiding van de jeugdsynode.
De orthodoxe katholieken vinden echter dat de Kerk de wereld moet veranderen en niet de wereld de Kerk.

Velen zijn bang voor de uitkomsten van de jeugdsynode die waarschijnlijk gemanipuleerd wordt richting minder strikte seksuele moraal of liever gezegd: pastorale handreikingen die de moraal wat minder moeilijk maken.

Naarmate dat dit verder gaat zullen de richtingen sterker tegenover elkaar komen te staan en komt onontkoombaar de positie van de paus steeds meer aan de orde

Thomas Rosica, een Canadese priester en media-adviseur van het Vaticaan, heeft onlangs geschreven dat de paus handelt als een individu en niet als de spreekbuis van Schrift of Traditie. “Hij breekt met katholieke tradities, als hij daar zin in heeft”. Rosica bedoelt het lovend maar voor trouwe katholieken is dit juist een gruwel. Het pausschap bestaat om de katholiciteit te garanderen op grond van Schrift en Traditie en is geen instituut waarin iemand als potentaat zijn eigen kerk kan vormen.

Als onze Lieve Heer geen direct oplossing brengt, zal de vraag zich steeds meer opdringen: gaat de paus niet zijn boekje te buiten? Is hij wel in alle opzichten katholiek? Hoe ver gaat zijn autoriteit?

Het op eigen houtje – tegen Schrift en Traditie in – verklaren dat de doodstraf ontoelaatbaar is, is hiervan een sprekend voorbeeld. Krijgen we nog meer eigenmachtige veranderingen van de Catechismus, zonder een enkele Schrifttekst of tekst uit de Traditie, met alleen maar een verwijzing naar zichzelf. Met als enige motivatie: l’Église c’est moi!

C. Mennen pr
Feest van de apostel Bartholomeüs

Het schisma voltrekt zich