Pastoor C. Mennen
e-mail: info@mennenpr.nl
cui resistite
home

liturgie

getijdengebed
preken
voordrachten

vrijmoedig commentaar

ons geloof

documenten


De kleurloze, altijd grijze aartsbisschop van Mechelen-Brussel heeft plotseling kleur gekregen. Hij is ineens felroze gekleurd, een merkwaardige kleur maar het is tegenwoordig wel een kleur waardoor je van je doet spreken in het publieke debat. En daar gaat het toch om: gevierd zijn in de seculiere media, nu gevierd zijn in de Kerk nog nauwelijks mogelijk is, omdat ook het aartsbisdom van de Kesel op sterven na dood is. Kardinaal Danneels heeft zich niet vergist toen hij hem naar voren schoof als zijn hulpbisschop, als bisschop van Brugge en tenslotte als aartsbisschop van Mechelen-Brussel. Ja zeker, de man die zo grijs was als zijn eeuwig grijze regenjas en bijpassende grijze overhemden, die al de tijd dat hij nu al de aartsbisschoppelijk zetel bezet, nog niet veel noemenswaards gezegd heeft, heeft plotseling kleur bekend, een late hommage aan zijn godfather, de maffiakardinaal die wilde dat de Kerk na hem een “moderne” wending zou nemen. En zeker ook een steuntje in de rug van paus Franciscus die hem even schielijk tot kardinaal creëerde als dat hij aartsbisschop Léonard met pensioen stuurde, en die om de “starheid van de wetgeleerden” te trotseren en om de “verrassingen van de Heilige Geest” wat te faciliteren, wel wat kardinale hulp kan gebruiken. Immers kardinale handlangers van de Maffia zijn uitermate geschikt hardop te zeggen wat de pontifex slechts in bedekte of tweeslachtige termen durft te zeggen. Zo wordt de weg die hij aangeeft duidelijk ingeslagen.

De kardinaal heeft een groep holebi’s (zo noemen ze dat in België) ontvangen en zich zeer positief over homoseksualiteit en de (actieve) beleving ervan uitgelaten. Hij denkt na over een kerkelijke zegen over homoseksuele paren waarbij wel een overeenkomst met het huwelijk tussen man en vrouw moet worden vermeden. Dat betekent dus dat de kardinaal in strijd met de katholieke leer homoseksuele daden goedkeurt, ja zelfs als positief duidt. Hij verwijst in het gesprek naar paus Franciscus die met zijn uitspraak “who am I tot judge?” nieuw wegen geopend heeft. En die wegen zijn volgens de Kesel definitief: een andere paus zal daar niet meer op kunnen terugkomen.

Dat zou betekenen dat de paus of een paar bisschoppen (al zou het ook de meerderheid zijn) de katholieke moraal zouden kunnen veranderen. Dat is onmogelijk. Wat op het terrein van de leer en de moraal gisteren waar was, is het ook vandaag. De katholieke Kerk kent geen relatieve waarheid aangepast aan de tijdsomstandigheden al zegt de Kesel dat de katholieke leer op dit punt onhoudbaar is geworden.

Kardinaal Burke noemde een groot gevaar voor het katholieke geloof in onze tijd het “sentimentalisme”. Dat wil zeggen dat men zich in zijn geloof laat leiden door “sentiment”. In dit geval: we zijn zo begaan met die arme homo’s die je ze toch niet kunt veroordelen tot een leven zonder seks, dat je hun levenswijze maar goedkeurt. Je verstand maar ook de Bijbelse uitspraken zet je daarbij maar tussen haakjes. Bij de Bijbelse uitspraken wordt dan gezegd: de homoseksuele praktijken waartegen de Bijbel zich afzet, zijn heel andere dan de liefdevolle homoseksuele relaties in onze tijd. Tegen dit laatste zou de Bijbel nooit tegen zijn. Het verstand wordt ook tussen haakjes gezet. De katholieke moraal is grotendeels gebaseerd op de natuurwet: op de morele wetten die God in geschapen werkelijkheid gelegd heeft en die wij met ons verstand kunnen kennen. Ons (gezond) verstand zegt dat seksualiteit iets  te maken heeft met de complementariteit van man en vrouw en met het voortbrengen en opvoeden van kinderen. Zo heeft God het bedoeld. Andere vormen van seksualiteit gaan in tegen deze in de schepping gelegen bedoelingen en zijn dus zoals de Kerk zegt “ongeordend”. Aan deze wezenlijke ongeordendheid kan geen goede bedoeling of begrip van een kardinaal iets veranderen. Pastorale hulp aan homoseksuele mensen mag dus niet bestaan in “goedkeurende sentimentaliteit” die Gods werkelijkheid verdraait. Pastorale hulp moet hen een weg wijzen te leven volgens Gods bedoelingen, een weg waarbij je het kruis niet uit de weggaat. Dat mag je trouwens in een christelijk huwelijk ook niet. Als je geldig getrouwd bent, mag je, zolang de partner leeft, niet opnieuw beginnen. Maar ook hier zijn veel priesters en bisschoppen in onze Kerk meer gedreven door sentimentaliteit (soms vermomd als Gods barmhartigheid) dan door liefde voor de wet van het evangelie.

Het is door dit sentiment dat de kleurloze kardinaal plotseling roze kleurt. Het zal zeker mettertijd verbleken.

C. Mennen pr
7 mei 2018

De kleurloze kardinaal
die roze werd…